23-08-06

Kind noch geld

Weer een rustige week...

Ons meisje is ditmaal bij opa en oma, 110 km van ons verwijderd  Volgens het dagelijks verslag haalt ze er nochtans haar hartje op, door samen met overenthousiaste opa en oma te gaan wandelen, fietsen, schommelen, met de hondjes te spelen of gewoon de wonderen en verborgen plekje van een tuin te verkennen. En in plaats van een aandacht zoekend 2-jarig (b)engeltje aan ons been te hebben hangen, kijken we nu elke avond naar de fotootjes die opa doorstuurt, met onze lachende peuter op. Thank God(!) dat we in het internet, e-mail en digitale fotografie -tijdperk leven.

En ditmaal kunnen mammie en pappie dus niet gaan uit eten of naar de film of naar toneel of wat voor activiteit dan ook gaan doen die geld kost. Vorig weekend zijn we namelijk tot de conclusie gekomen dat we nog maar een luttele ˆ 80 op onze rekening hadden staan. Tja,... autobelasting, uitstapjes naar zee, verjaardagscadeautjes, nieuwe collectie kinderkleertjes... Het was een dure maand, blijkbaar.

Met als gevolg dat mijn diepvries eindelijk leegraakt, dat ik opnieuw creatief leer omgaan met al die verschillende restjes groenten in mijn ijskast (i.p.v. ze gewoon weg te gooien) en dat ik ook op het werk spaarzaam eet. Laat die collega's maar een lekker Italiaans belegd Ciabattabroodje eten, ik zal wel de hele week hetzelfde brood eten met dezelfde Aldi-hesp en daar ben ik fier op!

20:33 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-08-06

Vrienden met huizen

Gisterenavond met vrienden gaan uit eten. (wat zijn babysittende schoonouders toch een zaligheid ) We waren met 3 koppels, waarvan 1 met kind, en 1 zonder kind. Eten was lekker, sfeer was gezellig, en natuurlijk praat je op zo'n avond over de kinderen, meestal op momenten dat het gesprek even dreigt stil te vallen en je toch maar weer snel iets wil zeggen. Dan heb je  het natuurlijk over hetgeen waar je het meest bezeten van bent. (wordt die van jullie ook zo vroeg wakker? ... kennen jullie nog leuke kindvriendelijke restaurants?... Zijn jullie tevreden over de creche?...)  

Voor het koppel zonder kind, niet altijd even plezant, kan ik me voorstellen. Ik probeerde er dan ook de hele avond op te letten om het niet te vaak te hebben over babymaaltijden, peutergedrag, onderbroken nachten, zwangerschap, bevallen kortom alle geneugten van het moederschap. Want welke boodschap heb je daaraan als je het niet allemaal zelf hebt meegemaakt, denk ik dan?

Het koppel zonder kinderen is dan weer aan een even groot levensproject bezig als het opvoeden van een kind: het bouwen van een huis. Wat oorspronkelijk een verbouwing moest worden in de bossen van Schoten, is nu toch uitgemond in het slopen en aansluitend nieuwbouw zetten. Ook daar heb ik bewordering voor. De lieve vrienden gaan op elk vrij moment werken, klussen, opruimen op hun werf,  weer of geen weer. Ze hebben er zelfs plezier in.

Ons huis is i.p.v. ons levensproject een beetje een zij-projectje geworden. Als mijn Liefde nog even tijd, geld of zin heeft, dingen die redelijk uitzonderlijk zijn, vliegt hij er nog wel eens in.

Op dit eigenste moment is hij trouwens het plafond in de hal aan het voorbereiden op schilderwerken, de schat. Waar is de tijd dat ik zelf met volle goesting mee op stelling ging staan, deuren afschuurde, muren en plafonds plamuurde, gyprocplaten vastzette etc etc? Het lijkt wel een eeuwigheid geleden. Sinds ons kleine meisje in ons leven is verschenen, kan ik nog zeer moeilijk mijn spaarzame tijd aan ons huis geven i.p.v. aan haar.

Ook onze vrienden met kind delen dat gevoel, al hebben zij wel slimmer gehandeld dan wij en hun kind laten komen nadat de grootste werken in hun huis achter de rug waren.

Maar als alles volgens schema blijft gaan, zouden wij in het voorjaar van 2007 toch ook eindelijk met een vernieuwde traphal, bovenverdieping, voorgevel en koertje moeten zitten. Om dan waarschijnlijk van voor af aan te beginnen, want het schilderwerk in de living is ook al weer dringend aan een nieuwe beurt toe, hebben we gisteren met spijt in ons hart vastgesteld.

Ach ja, misschien moeten we boel dan maar ineens verkopen en ergens in het groen gaan wonen, heb ik laatst tegen mijn Liefde gezegd. Maar dat voorstel werd jammergenoeg enkel op een ongelovige blik en wegwuiven onthaald.

 

 

10:57 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-08-06

olympische kampioenen

Een paar dagen geleden mijn vriendin L en zoontje M nog eens terug gezien. Ons kleine meisje en M konden het redelijk goed met elkaar vinden. De eerste 10 minuten dan toch. Daarna werd elk stuk speelgoed het voorwerp van een ware titanenstrijd tussen beiden. De 17 maanderige M is een flink uit de kluiten gewassen kogelstoterke, dat elk in zijn handen belandend voorwerp als zijn lievelingskogel beschouwt. Hij gooit dan ook als de eerste de beste olympisch kampioen met een hartedief-gezichtje. En ja, ook aardappelen kunnen voor kogels doorgaan in zijn wereldje.

Die middag was hij op ons terrein, maar vandaag speelde hij thuis. Vriendin L had namelijk gevraagd of ik zin had om wat zwangerschapskleren van haar te komen passen, een aanbod dat ik zeker niet afsloeg, haar hippe smaak maar al te goed kennende. Gelukkig paste 3/4 als gegoten,  aldus ik zal er hopelijk nog tot eind december lekker modieus zwanger uitzien.

Kleine M had, i.t.t. ons kleine meisje, al 2 keer zijn bed gezien vandaag en had dan ook massa's energie bij elkaar geslapen. Hij hoste als een bezetene de living rond, propte halve, wat zeg ik, héle bananen in één keer in zijn mond, en gaf weer een kogelstootsessie of 10 prijs om u tegen te zeggen.

Na het passen der kleren, besloten we dan toch maar om even naar buiten te gaan. Het speelpleintje ligt tenslotte nog geen paar 100 meter ver. Een goede gelegenheid voor M om wat stoom af te blazen. Daar bleek nog maar eens het verschil tussen mijn 2-jarige en mijn vriendin haar 17 maandertje. Ons kleine meisje is toch altijd zo voorzichtig en bedeesd, vraagt bij elk speeltuig of ze erop mag gezet worden, haalt het niet in haar hoofd om een glijbaan te gaan beklimmen als er andere kindjes op zitten en zal nooit de heilige cirkel van 5 meter rondom haar mammie doorbreken. M. daarentegen verlies je best geen halve seconde uit het oog. Wat hem interesseerde was vooral de wereld buiten het speelpleintje. Het ene moment zie je hem naast je voeten een leeg blikje oprapen en een halve miliseconde later staat hij op het punt de straat over te steken om zijn fantastisch ver gegooide lege blikje te gaan halen. Ik moet zeggen, op dat moment leek mijn vriendin L ook wel een olypisch kampioene 100 meter sprint! Enfin, mijn hart stond toch even stil...

Waarschijnlijk is kleine M niet eens zo extreem energiek en ondernemend. Ik denk, nee, ik weet wel zeker, dat zijn gedrag absoluut past bij een jongentje van 17 maand. Maar ik denk alsmaar... wat voor een kindje zal onze tweede verrassing worden? Ik ken alleen ons kleine meisje haar gedrag en gewoontes en heb totaaaal niet geleerd hoe ik met iets drukkere of energiekere kindjes moet omgaan. Zal ons tweede ook nog zo braaf en bedeesd en gehoorzaam zijn? Of wordt het de grote tegenpool van de grote zus? Opnieuw een leerschool dan... We zullen wel zien.

 

21:04 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-08-06

verjaardags -en kerstcadeautje

Moederdag gisteren. OL-Vrouwe Hemelvaart, zoals dat heet. Het feest waarop de moeder der moeders wordt geëerd, de Heilige Maagd Maria. Alhoewel ik in geen enkel opzicht op haar lijk (in geen geval onbevlekt ontvangen, niet gelovig, niet zooo arm dat ik in een stal mijn kind ter wereld moest brengen, en mijn lieve man is ook geen timmerman, al zou hij dat misschien liever zijn dan wat hij nu is) heb ik toch een cadeautje gekregen, Joepie!. Een mooie film. La Meglio Gioventu. Maar liefst zes uurtjes kijkplezier is daar aan. Ik heb dan maar meteen van mijn spaarzame vrije momentjes gebruik gemaakt om al enkele episodes te bekijken (want anders komt het er toch niet van)... Vanaf de eerste minuut ben je mee, en echt waar, het verhaal van Matteo, Nicola, Giorgia en al de rest laat je daarna niet meer los. Het lijkt alsof je ook een familielid bent, dat zwijgzaam en onopvallend toekijkt en alle mooie, trieste en uitbundige momenten zelf even intens meemaakt. Lang geleden dat ik nog zo werd aangegrepen door een film. Heeerlijk gewoon.

Vandaag ook ons kleine meisje haar verjaardagscadeautje gaan kopen. De winkel waar we het hebben gekocht, is zo wat haar tweede thuis geworden. Ik denk dat ik er op 2 weken tijd misschien 4 keer binnen ben geweest met haar. Al van op tientalle meters afstand kon de straat meegenieten van haar ontwapenende oooohs en aaahs. Ze kon dan ook niet snel genoeg uit de buggy geraken om die prachtige houten timmertafel uit te proberen (N. koloppe! N. koloppe!), allerlei magische knisper en ristelboekjes door haar handen te laten gaan, driewielers in de vorm van tractors, treintjes en auto's uit te proberen, en poppen te verhuizen van kinderstoel, naar buggy, naar wiegje, naar strijkplankje....Moeilijk kiezen dus. Nu, driewielers, boekjes, en poppen heeft ze voorlopig genoeg en een timmertafel is nu net iets te jongensachtig. Uiteindelijk hebben we dan maar voor iets gekozen dat haar denken en haar fijne motoriek zal stimuleren: ra ra ra...

Daarna hebben we wat aandacht besteed aan ons tweede kleine hummeltje: op consultatie bij de vroedvrouw. Twijfels geuit over wel of niet thuisbevallen, maar de vrouw, die we voor de eerste keer ontmoetten vandaag, stelde me gerust. We moeten gewoon op beide scenario's voorbereid zijn. Ze zal op het moment zelf geen enkel risico nemen en hoe dan ook doen wat mijn gevoel me ingeeft. Wil ik zelf toch naar het ziekenhuis, dan gaan we naar het ziekenhuis. Loopt alles goed en voel ik me rustig thuis dan doen we het thuis. Ze doet er 50 per jaar en er is nog nooit iets misgegaan, zei ze. Nu ja, we zullen dus wel zien waar ons kleine kerstcadeautje het eerste licht zal aanschouwen. En wie weet, misschien krijg ik dan toch enige gelijkenis met de H. Maagd.

 

21:19 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-08-06

De kwelgeest van mijn zusje

Namiddagje bij mijn lieve zus... De hele familie was van de partij, inclusief hyperkinetische hond. Dan zijn we toch al vlug met een stuk of acht, negen. Lekker druk maar gezellig. Zeker als er dan nog een computertafel in elkaar moet worden gezet door vader en zoon en een zetel met inzittende 2 jarige moet worden verschoven. Dat laatste diende te gebeuren na een morspartij van rode wijn (2 dagen geleden), gecombineerd met koffiemelk (vandaag, mijn schuld ) en daar ergens tussenin een bijtende portie Vanish Oxigel. Wie weet had er wel een reactie plaatsgevonden die onherstelbare schade had toegebracht aan het laminaatparket onder het tapijt... Maar na grondige controle van laminaat door vader bleek er niks om ons ernstige zorgen over te maken. Oef.

Een paar uur later bleek de sargeest nog steeds niet uit zusje haar appertement gejaagd, want haar kookfornuis ging ineens in staking midden in een opwarmsessie van grote potten spaghettisaus en bijhorende sliertjes. Het kookfornuis kon zulke grote familie porties blijkbaar niet aan, met het springen van een zekering tot gevolg. Ondertussen roept ons kleine meisje het hele appartement bijeen: EEEEETEN, EEEEETEN, EEEEETEN. Dat ging dus nog wel even duren, maar krijg dat maar eens uitgelegd aan een bijna 2 jarige. Maar ook daar weer bleek de immer op tijd zijnde hulp van vader (en schoonzoon, deze keer) weer de redding in nood.

Uiteindelijk konden we allen omstreeks 20.30u van onze spaghettisliertjes met overheerlijke bolognesesaus beginnen smikkelen. Ons kleine meisje had ondertussen al lang geen honger meer, natuurlijk, want die had zich al volgestouwd met kaasblokjes, chipjes, stukjes gehaktbal, frietsticks, en olijven. Die had al die pech natuurlijk voelen aankomen en rekening gehouden met het worst-case-scenario (stel dat ik hier straks helemaal niks meer te eten krijg!). Gelukkig is de hond bij dit alles betrekkelijk rustig gebleven. Want je weet wat ze zeggen van honden en het voelen aankomen van vreselijke gebeurtenissen.

Jammergenoeg konden we vandaag ook niet op zusje haar nieuwe relatie toosten, want dat hadden we haar allemaal echt zo graag gegund. Die was afgelopen nog voor ze goed en wel begonnen was. De man, F genaamd, had zich blijkbaar nog niet genoeg emotioneel losgemaakt van zijn ex. Met alle gevolgen van dien, zoals het feit dat hij een schitterende vrouw als mijn zus laat schieten (Hoe dom kun je zijn?!) Zij,  die maar wat graag haar hartje openstelt voor een vent die haar een beetje verdient. We hopen allemaal dat zo'n man ooit eens nederdaalt aan een parachute onder haar balkon, haar een prachtige serenade brengt en haar voor de rest van zijn én haar leven nooit meer loslaat.

Maar dan zullen we toch eerst een uitdrijver van kwelgeesten en andere ongeluksbrengers voor haar op de kop moeten tikken.

22:39 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-08-06

Gehecht

Vannacht voor het eerst gemerkt hoe ontzettend verbonden ik me al voel met dat kleine wezentje in mijn (nog maar) vijfmaandenbuik.

Ik heb het aan den lijven ondervonden in mijn droom (lees nachtmerrie):

Ik ging op controle bij de dokter en werd daar halsoverkop overmeesterd voor een bijzonder inwendig onderzoek (via mijn navel) Er was iets mis, er was echt iets vreselijk mis met mijn kleintje, het kon niet anders. Ik werd zenuwachtig, bang, hysterich en tenslotte moest de vrouw van de dokter mij in bedwang komen houden. Ik wilde maar weten wat er scheelde, maar de dokter zei geen woord, hij handelde alleen snel en medisch correct, zei hij, ik moest me niet teveel vragen stellen en me rustig houden...

Hevig snikkend en naar adem happend werd ik wakker, en besefte stilaan dat ik een akelige droom had gehad. Mijn armen lagen omstrengeld om mijn buik, angstvallig op zoek naar het minste spoortje van leven van mijn kleintje. En ik voelde niks, niks, helemaal niks.... een kwartier, een half uur, een uur... heb ik zo gelegen, met de tranen die maar over mijn wangen bleven rollen. Ik droomde niet meer maar mijn emoties waren zo overweldigingd reëel. Het enige dat alsmaar door me heen ging was 'ik wil jou niet verliezen, kleintje, mijn lieve kleintje...

Na vannacht voel ik me precies duizende malen meer gehecht aan dat wezentje. En er gaat geen schopje, kriebeltje of duwtje meer voorbij zonder dat ik een gevoel van dankbaarheid ervaar.

 

22:45 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-06

 Ons kleine meisje aan zee...

 

Vorige zondag was het dan zover, 1 week aan zee met bomma en bompa. Met vrienden van bomma en bompa, met medehotelgasten van bomma en bompa, met de volledige en onverstoorde aandacht van bomma en bompa. En natuurlijk ook met  koffers vol kleren (aan de zee kan het weer alles doen) , zakken vol boekjes, speelgoed, schepjes en emmertjes, en natuurlijk haar fietsje, een buggy...maaaaaar zonder mammie en zonder pappie.

Waarschijnlijk erger voor mammie en pappie dan voor het zeekindje.

Uiteindelijk viel de week nog mee voor de mammie en de pappie. Natuurlijk, je mist het lieve zachte hoofdje dat je 's morgens, pas uit bed, tegen je neus drukt en kust, kust, kust...(omdat je het nu eenmaal niet kan opeten) Aan het ontbijt zit er geen taterend en zingend peutertje dat je dag alvast een beetje kleur geeft door "co-co-colaaaaie" te zeggen, als je vraagt wat ze op haar boke wil, en 's avonds zit er geen warm gepyamaa-t en naar zwitsal en lauwe  melk ruikend wezentje tussen ons in op de zetel smakelijk aan haar flesje te lurken.

Nee, ze zit aan zee. Het regent daar en het stormt er zelfs, maar ze verveelt zich niet. Natuurlijk niet, want ze is het middelpunt en daar geniet ze van. En als er geen zon, zee en strand kan zijn, dan zijn er altijd nog de 1-euro vretende schommelpaardjes die her en der verspreid staan door de winkelstraat. 

Bij mammie en pappie is het rustiger, alles gaat trager en kalmer, en het was al lang geleden dat ze nog eens kreeftjes zijn gaan eten, naar de film zijn geweest en eens echt ongestoord met elkaar hebben kunnen praten...

 

22:12 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-06

2 minuten in de file

File mogelijk (op 4 km van Lummen)... FILE, (op 2 km van Lummen), ...inderdaad file dus, pffffffff...

De auto voor ons komt ineens razendsnel achteruit gereden, zo lijkt het wel, REMMEN! Ik druk op de 4 knipperlichten, in de veronderstelling dat mijn bestuurder misschien nog niet weet waar die knop zit. En dan opneens... een ongelooflijke KLAP ...

"Oh mijn god, kettingbotsing, nu zijn wij aan de beurt", is het eerste dat door je heen gaat op zo'n moment. In 1 seconde gebeurt het volgende: in paniek kijk ik naar mijn geliefde bestuurder, ik heb waarschijnlijk een blik die mijn gevoel op dat moment hopeloos verraadt: is dit de laatste keer, slik,...ons kleine meisje...? 

Maar we voelen niks meer, horen niks meer, kijken achter ons, links van ons. Een witte bestelwagen rijdt verdwaasd over het linkerrijvak gevolgd door een vooruitschuivende zwarte BMW met een moterkap die meer op een accordeon lijkt dan.. tja...

Mijn geliefde bestuurder manoevreert naar de pechstrook, en ik hoor en zie vannalles in mijn hoofd: flitsen van bebloede hoofden die tegen het stuur aangekwakt liggen, stemmen die zeggen "doe iets, jij hebt een EHBO diploma" (maar het enige wat ik daarvan heb onthouden is dat je zo snel mogelijk de hulpdiensten moet verwittigen)

"Neen", zeg ik tegen die stem in mijn hoofd: "ik ga nu niet over die autostrade lopen om te kijken wat er aan de hand is, ik blijf gewoon zitten en bel de polite. Dat is wat ik ga doen, NU!

"Waar is GODverdomme mijn gsm!", hoor ik mezelf roepen. Alsof hij gehoor geeft aan mijn adrenaline- gevloek zie ik hem ineens liggen op de bodem van mijn veel te diepe handtas. Ik druk 1-0-1 (geen fout maken), tijdens de beltonen ga ik in mijn gedachten na wat ik allemaal moet zeggen, kijk ik nog eens naar de zwarte -accordeon- BMW en ik zie de in mijn gedachten zwaar gewonde man uitstappen en hevige gebaren maken naar de bestuurder van de witte bestelwagen die eveneens uitgestapt is. Hij is boos, heel boos, 'overstuur' zoals dat heet...

De hulpman aan de andere kant neemt op... hééél snel zeg ik Wat , Waar en Hoe en dat er blijkbaar alleen blikschade is. Te snel blijkbaar, de hulpman vraag om het nog eens te herhalen, vraagt vanwaar we komen (Antwerpen, Hasselt, Lummen, verkeerswisselaar: in de juiste volgorde zeggen!) Oef hij snapt het plaatje.

Ik hoor mezelf zeggen dat ik het heb zien gebeuren, maar ik verwissel zien met horen, denk ik achteraf. Ik heb eigenlijk geen ene zier gezien van het ongeval, maar het lijkt alsof ik het zelf heb doorgemaakt...

Ik vraag nog of we moeten blijven wachten, neen blijkbaar niet, de hulpman vraagt nog mijn naam (die weer niet verstaan word) en mijn adres. We leggen in...

De Liefde zegt dat hij ook niks gezien heeft, maar wel vermoedens, maar daar zullen ze wel niks mee kunnen, met getuigen die vermoedens hebben...

Brrrr... Dit was akelig...

07:58 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-06

Verleden - Heden - Toekomst

 

Verleden

In december 1975, kreeg een lief Limburgs koppel een "bijna Kerstekindje". Daarna kreeg dat "bijna Kerstekindje" nog een zusje en een broertje, het was te nemen of te laten

Een onbezorgde jeugd in een lieflijk Limbugs dorpje, tussen Maastricht, Genk en Tongeren...

Studies in het verre en drukke Brussel,.. de wereld ging verder open... en De Liefde openbaarde zich aan mij in het lichaam van een 20 jarige student ingenieur architect (op een 25 vaten-TD)... Hij verdween niet meer uit het zicht.

Werken, wonen, plezier en vrienden in Antwerpen...deze stad werd als de binnenkant van mijn handtas: er valt altijd wel iets nieuws in te ontdekken, of je vindt dingen terug met een lang vervlogen verleden...

We kopen een huis, willen er ons levenswerk van maken, maar lopen daardoor even onszelf voorbij...

Na een tijdje beseffen we dat een huis alleen maar een hoop bakstenen is, niet meer of niet minder. Een baksteen kan geen Liefde geven en...

...wat niemand na 10 jaar nog had verwacht gebeurde toch: een nieuw leventje kondigt zich aan ... in de buik van een toekomstige mammie, in het hart van De Liefde die pappie zal worden...zo welkom was ons kleine meisje... bij iedereen in Antwerpen, Limburg,  en verre omstreken...

26 augustus 2004: een nieuw Maagdje werd geboren, ons kleine meisje, De Liefde heeft zich van toen af aan  opgesplitst in 2...

Ons kleine meisje springt moeiteloos van zuigeling naar papbaby naar dreumes naar peuter... rollen, zitten, kruipen, stapppen, babbelen, het gaat allemaal hypersnel, we kunnen het nauwelijks volgen... Een rollercoaster die al 2 jaar duurt.

 

Heden

De Liefde zal zich nogmaals opsplitsen... De Liefdevolle Drievuldigheid... ditmaal in december... een nieuw klein (bijna) Kerstekindje, misschien? Maar nog even wachten, nog 5 maanden groeien en ontwikkelen... hopen en voorstellen...verwachten en plannen...voelen en genieten...

Intussen ook werken, werken met mensen die een delicate evenwichtsoefening doen op hun levensdraad, proberen om er niet af te vallen, houvast zoeken bij anderen, bij mij, of bij één van mijn lieve collega's... 

Contact maken met het verlies en het verdriet dat mensen treft ...

 ... soms besmettelijk, soms bevrijdend, soms uitputtend, soms hoopgevend, soms zo mooi en intens... elke dag zo anders...

 

Toekomst

Doorwandelen, zo nu en dan stilstaan om uit te rusten, plannen maken,...soms hele kleintjes, soms iets grotere (zoals toch maar verder verbouwen aan ons huis), vallen en weer opstaan, geven wat Mijn Liefdes nodig hebben zonder mezelf te verliezen, verdergaan, nieuwe wegen bewandelen, stukjes terug oppikken die ik onderweg heb laten vallen...

 

 

22:07 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |