04-09-06

Update

Wegens een ernstige aanmaning van mijn lieve collega K. schiet ik toch nog eens in gang hier. En ze heeft gelijk, my god, het is alweer veeeeeeeeel te lang geleden sinds ik hier nog eens iets heb gepost. Het is meer bepaald geleden sinds de barre tijden van geldnood (die gelukkig niet al te lang hebben aangesleept, gezien het feit dat mijn Liefde tot de fantastische ontdekking kwam dat hij nog een Visa kaart in zijn portefeuille had steken)

Maar hoe dan ook, een blog opstarten in je vakantie is leuk, je hebt goede moed, redelijk veel tijd, maakt allerlei spannende dingen mee en zo. Een dankbare periode dus om  zo nu en dan eens wat te schrijven.

Maar elke dag zwanger maar met de fiets(!) gaan werken, thuiskomen, eten klaarmaken, een peuter voederen plus entertainen plus te slapen leggen, opruimen, machines was insteken en/of ophangen en/of strijken, zo nu en dan ook nog eens een boek(je) lezen of rondhangen op internetfora, een blik werpen op TV... allemaal niet erg bevorderlijk voor de onthaasting en inspiratie. Toch kan ik deze hobby beschouwen als een welkome sprong uit de dagelijkse sleur, ik weet het, maar misschien is met- uw -lui -gat -in -de -sleur -blijven -zitten wel makkelijker dan er zo nu en dan eens uitspringen.

Over springen gesproken, zaterdag heb ik mij zowaar gewaagd aan een serieuze sprong op de dansvloer! Mijn collega trad in het huwelijk en wij hadden de eer om op zijn feest de beest te gaan uithangen. Ik heb dus gedanst ookal voelde ik mij redelijk belachelijk met mijn feestjurk waar mijn borsten bijna uitfloepten en een 5 maandenbuik die eruit ziet alsof er ook elk moment een baby kan uitfloepen. Maar wat dan nog. Ik heb me er niks van aangetrokken, en gewoon lekker geshaked, voilà!

Mijn Liefde, die er toch wel yummie uitzag in zijn pak (waarom draagt hij dat niet vaker, verdomme) heeft zijn voetjes trouwens ook laten werken. Enkel en alleen de dringendste alamrsignalen van zijn blaas konden hem van de dansvloer jagen, en dan was het nog met tegenzin. Ik denk dat zijn dansescapades zowat gelijk stonden aan het lopen van een marathon, want de dag erna riep hij wat verbaasd maar blij uit dat hij een kilo was afgevallen. Driewerf hoera voor hem!

Bon, tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws heeft te maken met mijn lieve vliegende zus. Het moest eens gebeuren natuurlijk. Want ergens weet je dat, als je in de luchtvaart zit en je dus meer uren in de lucht doorbrengt dan op de grond, dat er ooit wel eens iets ernstigs kan voorvallen.Maar gelukkig, gelukkig, gelukkig (!!!) is alles goed afgelopen en heeft het uitvallen van één der motoren (van een overladen monstervliegtuig) enkel tot een noodlanding geleid. Het is beperkt gebleven tot een 'zwaar incident' (ipv accident). Gelukkig zijn er geen afschuwelijke dingen gebeurd, en gelukkig is mijn zusje er 'met de schrik' van afgekomen. Alhoewel, met de schrik is veel gezegd, want een dag later zat ze opnieuw, als enige van de bemannig van de dag ervoor, in hetzelfde type vliegtuig, met dezelfde passagiers in de lucht richting Kinshasa.

Zij is, heus waar, de dapperste aller stewardessen als je het mij vraagt!

Ze verdient een serieuze opslag als je het mij vraagt!

Alsook een dikke knuffel, als je het mij vraagt!

Maar zelf zal ze met een lief ook al content zijn, denk ik

 

 

 

 

16:18 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.