24-02-07

Wat een kind te lijden heeft.

J. belde vanmorgen om te vragen of ze even langs kon komen. Haar zoontje had namelijk, al rijdende in de auto, onze buurt herkend en wilde per se zijn 2 vriendinnen vereren met een bezoekje.

J. zag echter haar hard labeur om haar zoontje te laten afkicken van de TV meteen zwaar teniet gedaan. Immers, bij ons stond de TV (zoals gewoonlijk) weer op. Finding Nemo was het dit keer, 1 van de grootste favorieten van het moment.

Na een babbel, een tas koffie en een boterham besloten we om een ommetje te maken langs het speeltuintje. Tja, het had wel geregend, maar wat dan nog. Als de speeltuigen te nat zouden zijn, dan had het grut toch al eens los kunnen lopen, zo dachten we. Een uur na onze beslissing om naar buiten te gaan waren we eindelijk buiten, (kinderen gevoed, jassen aan, schoenen aan, kind in de draagdoek, kind in de buggy, kind in de kinderwagen, kind op het nieuwe meerijplankje...) we waren de hoek om zelfs. Begon het toch niet ineens weer  te gieten zeker! Onze kinderen natuurlijk zwaar teleurgesteld. Mijn oudste keek ineens nog beteuterder dan gewoonlijk en J's oudste werd er zo waar stil van. Terug thuisgekomen konden de Koala Broertjes de pruilende lipjes amper terug omhoog doen krullen.

 

21:13 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.