01-03-07

Waterlanders

klas 2007 147 (Small)

 

De dag des onheils was vandaag dan toch aangebroken. Eerste schooldag.

Gisterenavond wist ik met mezelf geen blijf. De twijfel sloeg genadeloos toe: Doe ik er wel goed aan om mijn grote (maar o zo frèle) bloem nu al te laten gaan? Is het wel verstandig om haar 2 dagen per week te laten gaan i.p.v. de hele week? Is het niet veel gemakkelijker om te wachten tot na Pasen? Dan moet ik ook niet nu nog al die namen in haar jassen en mutsen en sjaals zitten schrijven. Dan moet ik ook nog niet gaan zoeken naar reservekledij en een brooddoosje. En dan moet ik me ook zeeeeker nog geen zorgen maken over haar WC gedrag want tegen Pasen zal ze natuurlijk wel perfect zindelijk zijn...

Al deze prangende vragen spookten constant door mijn hoofd, vergalden mijn avond en bezorgende me op de koop toe een rothumeur plus koppijn. Kortom,  ik voelde me zoals een gemiddelde vrouw met de allerergste graad van PMS zich zelfs nog nooit gevoeld heeft. Onder het motto "praten lucht op"  besloot ik om er alles uit te gooien en mijn Liefde met mijn perikelen te bestoken. Samen met nog enkele verwijtjes à la "dat ik al die belangrijke dingen over onze 2 bloemen altijd alleen moet beslissen" en "dat hij zich blijkbaar niks aantrekt van zijn kroost". Niet terecht, ik weet het en bovendien een slag onder de gordel.

Vanmorgen zijn we dan samen, met het hele gezinnetje, onze grote meid gaan wegbrengen. Ik denk dat ik zelfs voor het moeilijkste examen dat ik ooit heb afgelegd nog niet zo zenuwachtig geweest ben. Wegbrengen ging echter perfect. Dochterlief liep meteen het jongentje Kasper achterna richting poppenhuis en zag ons niet meer staan. Zelfs haar allerschattigste kushandje kon er niet meer af.

Kort na de middag gingen we haar oppikken, wat opnieuw een familieaangelegenheid was. Met rooddoorlopen en betraande oogjes vloog ze in mijn armen. Juf zei dat ze veeeel geweend had. Hortend en stotend kwam het eruit: "Mama en papa weggegaan hè?" Maar nuuuu mama en papa teruggekomen (opluchting in haar stem)". " "Mama lief, dikke vrienden! (knuffel knuffel knuffel)" Voor de rest enthousiasme alom: ze had gespeeld en gekleurd en een sapje gedronken en was op de kleine WC'tjes geweest, vertelde ze.

En toen ik vroeg: "Ga je morgen weer naar school? " antwoordde ze dapper en moedig " Jaaaaaa en Nika nie wenen hè?"

* Slik*

22:14 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Oh neen, hoe erg seg, ze dacht natuurlijk dat jullie nog daar waren. :-(
Vreselijk die eerste dagen jong, ik ga ze overslaan denk ik.

Gepost door: Mme Zsazsa | 02-03-07

Ik ga ze ook overslaan. Ik heb nog tot 21 mei. Slik. Als ik ze den 30ste juni laat gaan is ze toch nog geweest.

Gepost door: De maffe | 02-03-07

De commentaren zijn gesloten.