30-03-07

Prijzenslag deel II

Omdat de eerste prijzenslag niks heeft opgeleverd besloot mijn Liefde vanmorgen om zelf een bedelrondje te gaan doen langs de kleine zelfstandigen in de ons omliggende straten. Veel interessanters dan bel- en nachtwinkels ligt hier echter niet, maar ja, een nee hebt ge en een ja kunt ge krijgen, zoals ze zeggen in het assertiviteitsjargon.

Op kousenvoeten vroeg hij me: "Gaat ge niet mee?". Omdat ik toch nog langs de apotheker moest dacht ik van: "Ach ja waarom ook niet, het is ten slotte voor een goed doel: de gezelschapsspelletjesmensen".

Resultaat:

3 Dexia muismatten en 4 Dexia strandballen

4 kortingsbonnen + staaltjes van de coiffeur

1 notablokje uit de elektrowinkel (omdat ze niks elektronisch meer hadden liggen   )

Verder mag ik om 18.00 u nog eens teruggaan naar de kruidenier én, ge gelooft uw ogen niet, ook de Makro wil nog een geste doen! Olé!

Dus al wie nog een fantastishe prijs wil winnen mag zich vanavond naar de quiz begeven.

 

14:07 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-03-07

 accidentjes

Vandaag was de dag gekomen voor mijn kleine kleuterprinses om een volledig dag naar school te gaan in plaats van een halve dag. Ik was er redelijk gerust in want de laatste dagen was ze steeds erg te spreken geweest over haar klasje en het bijbehorende speelgoed.

Toen ik haar om  15.30 ging halen zag ik meteen hoe laat het was. Haar prachtige nieuwe rode rokje was omgeruild tegen een onooglijke, veel te grote, gestreepte joggingbroek (genre gevangenisplunje). De juf wachtte dan ook niet om me te melden dat onze lieve prinses maar liefst 3 accidentjes had gehad, waarvan 1 zwaar, if you know what I mean. Een beetje geërgerd en gegeneerd deed ik haar jasje aan en liep ik met haaar aan het handje naar buiten, al mopperend dat ze nu toch maar eens echt moest leren om op de WC te gaan.

Toen ik haar ook nog eens vroeg hoe ze aan die broek kwam zei ze met een opgewekt engelengezichtje: "Van de juffrouw gekregen, mooie broek hè mama, met streeeepjes, mooooi hè?"  Daarna moest ik uitgebreid haar mooie zelfgeknutselde paasmandje bewonderen, want dat "Heeft N. zelf geverfd hè mama, mooi hè, ook eitjes in hoor én koekjes ook!" Het kind lag dus in de verste verte niet wakker van haar accidentjes en eerlijk gezegd, ook bij mij was de ergernis snel voorbijgewaaid. Want hoe kun je nu nog boos blijven als je kindje zelf overloopt van blijdschap? 

22:42 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-03-07

Quiche met wortels

Vanmiddag afgesproken met enkele andere mama's inclusief kroost. Gastvrouw van dienst was vriendin P. Ik heb bewondering voor haar; je huis zomaar ter beschikking stellen aan 9 moeders en 14 kinderen van uiteenlopende leeftijden. Voor een moeder met een overbezorgdheidscomplex moet dat een zware beproeving zijn. Bang en ongrust wees ze ons dan ook op de vele gevaren in en rondom haar huis: losliggende traplopers, gevaarlijke trappen, kwikkelachtige stenen, warme ovens, etc etc. Ook de heggeschaar en schuppen in de tuin waren een ware bedreiging voor de koters, dus die hebben we dan ook maar even aan de kant gelegd. De pissebedden die tussen de bladeren woekerden had ze echter over het hoofd gezien. Even brak dan ook paniek uit toen één van de kleuters kauwend en met zeer veel verwondering over het pissenbeddenest hing. Gelukkig bleek hij bij nadere inspectie geen pissenbeddevlees te verorberen maar een paardenwortel.

Terwijl de kinderen zich dus voedden met wortels hebben wij ons tegoed gedaan aan andere smakelijke spijzen. Maar hoe hard we ook ons best deden, toch bleken onze magen te klein om ons aan alle 5 of 6 groentenquiches te goed te doen, hoe heerlijk ze ook waren. Een zeer bekende eigenschap van quiche is namelijk dat hij meestal erg zwaar valt. Daarom stelden wij voor om een straatverkoop te organiseren om van de overblijvende quiches af te geraken. Maar misschien is dat niet nodig. Want heeft er eigenlijk al iemand aan dat arme paard gedacht? Dat is intussen, door die wortelminnende kinderen, al zijn wortels kwijt, en wie weet hoe verzot paarden zijn op quiche?  

 

19:06 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

27-03-07

 Makro

Mijn Liefde zit in het bestuur van een spelletjesclub. Die spelletjesclub organiseert een quiz en Liefde had voorgesteld  bij 2 grote winkelketens te gaan bedelen voor prijzen. Ik weet niet waarom hij dit in zijn hoofd gehaald heeft want als het op assertiviteit aankomt is mijn liefde een totale leek. Nog een lekere leek dan ik. Hij zag er dan ook mijlenhoog tegen op. Dus, zo hulpvaardig als ik ben, stel ik voor om het in zijn plaats te gaan doen. Ik verveel me tenslotte toch alleen maar de hele dag. (NOT), en bovendien,  ik heb een laptop gekregen dus wat doet een mens dan allemaal in de plaats hè?

Bij de Makro, had Liefde mij gezegd, is dat heel simpel. Ge geeft een brief af en ge krijgt een prijzenpakket mee. Jammer, maar het prijzenmeegeefsysteem in de Makro is dan toch erg veranderd. Ziehier het verslag:

Ik begeef me met een grote kar plus maxi-cosi naar de onthaalbalie. De Makromevrouw (in dit geval ook letterlijk te nemen), kijkt me met een vragende blik aan.

Ikke: Wij organiseren een quiz en ik kom een prijzenpakket halen.

Makromevrouw: Hebt u een brief bij? Dan kan ik die aan de directie bezorgen.

Ikke: Ja hoor, alstublieft!

Makromevrouw: Oei oei, maar dat is al voor eind deze week?

Ikke: Ja ja de vrijdag, ik kan dat toch ineens meenemen hè?

Makromevrouw: Neen, neen, dat gaat zo niet in zijn werk, eerst moet dat passeren langs de directie.

Ikke: Ai, en hoe lang duurt dat dan?

Makromevrouw: Dat kan ik niet zeggen, dat kan lang duren, want meestal sturen mensen zo'n brief al maaaanden van tevoren. En hebt u een makrokaart?

Ikke: Euhm, neen, maar degene die de quiz organiseert wel.

Makromevrouw (met vermanende ogen): Maar dan mag u niet binnen hè!

Ikke: Ik weet het, ik moet ook niet binnen zijn, ik kom gewoon prijsjes halen.

Makromevrouw (met rollende ogen): Tja, en hebt u het nummer van een andere kaart?

Ikke: Euhm, neen, maar wacht, ik zal eens bellen (ik bel intussen naar quizorganiserende vriend S. en geef het nummer van zijn kaart).

Makromevrouw: Ik weet wel niet of dat gaat lukken met de kaart van iemand anders hoor.

Ikke: Tja dat is allemaal wel heel erg raar want de vorige keren kregen ze dat altijd ineens mee, hebben ze me verteld.

Makromevrouw: Ik heb nooit anders geweten.

Ikke: (In een halfslachtige poging om toch nog iets assertiefs te zeggen) Allez, ik kan er dan op rekenen dat die brief bij de directie terecht komt?

Makromevrouw: Ja, ja.

Waarom denk ik in zo'n situaties toch altijd meteen van: "Och laat ook maar"?

Oftewel: wat doe ik verkeerd?

13:26 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-03-07

Moederen, voederen en bloggen

Niets zo ergerlijk als een blog die stilligt. I know. Maar even tussendoor bloggen is niet zo simpel als je:

1. Een moment moet vinden dat de PC niet bezet is

2. Je om deze PC te bereiken 2 verdiepingen moet bestijgen, met het risico overvolle strijkmanden, wanordelijke slaapkamers, ontplofte kinderkamers, stoffige trappen, onherbergzame berghokken, rondslingerende werkkledij en schoenen en noem maar op, tegen te komen. Allemaal dingen die altijd net ietsje belangrijker lijken dan een blog. 

3. Een klein hummeltje van bijna 3 maand constant appèl op je doet en te zwaar wordt om telkens met wipstoetje en al naar boven te sleuren. Bovendien is dit ook zeer gevaarlijk, nr 2 in het achterhoofd houdende.

4. Ik aan het eind van de dag meestal te moe en te uitgeput ben door al die fijne geneugten van het moederschap.

Ik weet het allemaal flauwe excuses.

En er zal zeer snel, sneller dan u denkt, zelfs vandaag nog, verandering in komen. Want Mijn liefde heeft zich van zijn beste kant laten zien en van zijn eerste zelfstandigenpré een laptop voor mij gekocht. Het harde gezaag heeft dan toch vruchten afgeworpen. Het is te hopen dat ik er niet teveel voor in de plaats moet doen.

Bovendien ben ik binnenkort bereid een vreemde in mijn huis toe te laten om af te geraken van die stoffige trappen en bevuilde badkamers. Hoi! Hoi! Een kuisvrouw!

Hoop doet leven!

 

 

22:58 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-03-07

Mickey

Nu ik hier toch zit, nog even dit. Mijn oudste meissie heeft een caviabeest cadeau gekregen!Vanaf vandaag zijn we dus de gelukkige en trotse bezitters van een echt levend huisdier! Niet dat ze er veel achter gezaagd heeft. Ze kende het geeneens. Toen ik vroeg hoe hij ging heten zei ze : "Chocomelk!". Ze had natuurlijk 'eten' verstaan. Niettemin vond ik Choco wel een leuke naam voor een wit beestje.

Collega en vriendin K had er namelijk op overschot, nadat ze verrast werd door een blijkbaar zwangere cavia die was bevallen van een vierling. Ach ja, ik geef het maar toe, het was meer mijn wens, dan die van dochterlief.  Want  ik vind ze toch zo schattig. Vroeger thuis hadden we er ook een. Onze lieve Mickey. Zwart met bruine en witte vlekjes. Hij piepte het hele dorp bij elkaar als je de frigodeur optrok. Hij maaide het gras, we gingen met hem wandelen in de bolderkar, zodat iedereen hem kon bewonderen. En waar ik minder trots op ben, maar waar ik toch voor durf uitkomen:  we lieten hem in een kinderplonsbad zwemwedstrijdjes doen tegen de andere cavia's in de straat. Maar helaas helaas, op een triestige dag moesten we afscheid nemen van onze Mickey omdat zus van hem ging niezen en zwaar ademen. Met pijn in het hart hebben we hem dan maar naar de kinderboerderij gebracht, waar hij gelukkig met open armen werd ontvangen.

En daar leefde hij nog kort en gelukkig. Moge hij in vrede rusten. Onze Mickey.

19:03 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13 jaar

Wegens de grote werkzaamheden op het tweede verdiep staat deze blog even op slow motion. Mijn excuses hiervoor.

Maar toch nog even dit: vandaag vieren we het 13 jarig bestaan van onze bloeiende relatie, mijn Liefde en ik. Niet dat we dan zo veel poespas maken. Geen cadeau's. Dat hebben we al jaaaaaren geleden afgesproken. Want stel dat de ene eraan denkt en de ander het vergeet. Die vervelende gène willen we elkaar besparen.  Maar een etentje zit er altijd wel in. Zo dus ook vandaag. Daarnet onze twee bloemen naar de immer bereidwillige grootouderoppas gebracht. En dan had ik nog even tijd voor een lang en uitgebreid bad. Het moet al dateren van zo'n jaar geleden, dat ik daar nog eens aan toe ben gekomen. Ik was al vergeten hoe een deugd dat een bad kan doen. Ik voel me opgekikkerd, fris en klaar voor een gezellig avondje met z'n tweetjes. Nu alleen de mentale zou-alles-wel-goed-zijn -met-de-kinderen-knop nog omdraaien en we zijn er.

 

18:45 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

15-03-07

Huis-werk

Ik moet echt dringend een laptop hebben. Dan kan ik lekker lui in mijn zetel blijven zitten i.p.v. elke keer twee verdiepingen te moeten bestijgen. En te moeten zien hoe vreselijk onze tweede verdieping er nu bijligt. Stof stof stof en nog eens stof, want de tweede verdieping was, op de traphal, de gevel en de achtertuin na, zowat het laatste braakliggend terrein in ons huis. "Was", want mijn Liefde is er terug ingevlogen. Enfin, voor even dan toch.  Hij heeft er zowaar een week verlof voor genomen. Een gyprocmuurtje hier, een gyprocplafonneke daar en zelfs het supergevaarlijke gapende gat bovenaan de trap heeft hij nu beveiligd met een gyprocwandje. De schat.

Ik wilde me natuurlijk niet laten kennen en heb me gisteren ook nog eens gewaagd aan een dagje "handen uit de mouwen steken". Oudste naar de creche en jongste met twee afgekolfde flesjes naar de bomma gebracht. En dan maar de hele tijd hopen dat jongste die twee flesjes niet ineens leegdrinkt en al na 2 uur terug de longen uit haar kleine lijfje schreeuwt om meer mama(melk). Enfin, gerust was ik dus niet.

Ik werd dan gelast met de opdracht om muren op te schuren. Yeah right. Iets leukers was er kennelijk niet te doen. Maar ik heb me niet laten kennen, ben als een gek beginnen schuren, heb telkens het juiste schuurpapiertje gebruikt, en heb geen enkel putje of oneffenheidje laten voortbestaan. En dan heb ik het over twee muren. Pfff, een hele dag, en dan maar twee muren gedaan. Wat een ondankbare kl*tejob is dat zeg, schuren. En vuil dat je daar van wordt! Ik zou eigenlijk een foto moeten posten van hoe ik er aan het einde van de dag uitzag, maar jammergenoeg, of moet ik zeggen, gelukkig, heb ik er geen gemaakt. Ik zag er niet uit. Ik leek net een besje van 90 jaar. Zelfs mijn anders nooit zichtbare neushaartjes zagen wit.

Ik zeg het u, het is de laatste, maar dan ook de allerlaatste keer, dat ik nog eens pleisterwerk en gyprocplamuur geschuurd heb. Voila.

22:58 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-07

Limburg dromeland

Voor dag en dauw opgestaan vandaag. Geen groot nieuws, zou je zeggen. Meestal dirigeert onze grote prinses ons elke morgen in alle vroegte ons bed uit. En wij vragen ons elke morgen weer af waarom, waarom zo vroeg in godsnaam?  

Maar soms heb je van die dagen. De zon lijkt al te schijnen als je wakker wordt, ook al is het nog pikkedonker buiten. Je voelt het dan gewoon aan je kleine teen dat het een mooie dag wordt. En zo'n mooie voojaarsdag wil ik niet voor de helft slapend verspillen (mocht ik dat überhaubt kunnen). 

Beslissing was snel genomen. Ik vertrek met prinses en bloem naar Opa en Oma Limburg. Tegen de hele volksverhuizing zie ik als bij wonder helemaal niet op deze keer. Buggy's, onderstellen van buggy's, luiertassen, speelgoedzakken, het wordt allemaal supervlotjes in de auto gegooid en voor we het nog maar beseffen zijn we al op de baan.

Zaaaaalig is dat, rijden op een niet al te drukke zonnige zaterdagmorgen met twee slapende roosjes achterin en een mooi muziekje om me niet te vervelen. . Ik word er zowaar emotioneel van, met name op het moment dat ze 3 tearjerkers achter elkaar spelen op de radio (Snow Patrol, Damien Rice en Pink). Ja ja, ik ben niet te beschaamd om toe te geven dat ik zelfs even moet blèten van geluk op dat moment.

In De Limburg aangekomen hebben we de gezelligheid verdergezet. Ook daar scheen de zon, de vlaai was er lekker (ook al werd Opa achteraf geplaagd door een sporadische abrikozeoprisping), en de speeltuin was een ware lust voor onze grote prinses. De buitenlucht had haar kennelijk deugd gedaan aan haar vuurrode kaken te zien toen ze 's avonds vermoeid en overprikkeld in de zetel zat.

"Naar huis, naar huis",  zeurde ze. Niet omdat het bij Opa en Oma Limburg niet leuk meer was, maar wel om in de auto snel naar dat andere mooie dromeland te kunnen gaan.

22:39 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-03-07

RVA

Vanmorgen voor mijn Liefde naar de RVA geweest om 1 regeltje op een papier te laten invullen dat hij nodig had voor de ziekenkas. En de RVA is erin geslaagd om deze prestatie te leveren in een recordtijd van 30 minuten!

Eerst en vooral wist de -opvallend gloednieuwe- onthaalassistente totaal niet waar ik het over had toen ik het papier onder haar neus schoof. Zij had gelukkig een cursus klantvriendelijkheid gekregen want met een vertederende glimlach vertelde ze me dat ze het eerst eens moest vragen aan haar collega. Ok, 5 minuten gepasseerd.

Volgens de geagiteerde collega die kennelijk niet wilde gestoord worden om zulke pietluttigheden, moest ik  op de dienst attesten zijn. Dit leek me enigzins verdacht daar ik helemaal geen attest moest hebben. Enfin dienst attesten dus, laatste bureautje bij het raam. Daar zat een man zich flink te vervelen en kennelijk was zijn ontbijt  niet goed verteerd aan zijn norse en enigzins ongemakkelijke blik te zien. Geërgerd dat ik hem uit zijn verveling gehaald had,  bestudeerde hij het papier en zei, nee snauwde, na enige tijd, dat ik niet bij hem moest zijn maar bij de dienst loopbaanonderbreking. Dus ik terug naar de balie met de gloednieuwe glimlachende onthaalmedewerktser die me, nog steeds glimlachend,  vroeg: "Zat u niet goed?" Ikke: "Neen, ik moet bij de loopbaanonderbreking zijn". Zij: "Oh, Ok, dan krijgt u een nieuw nummertje en dan wacht u maar in de wachtzaal tot er iemand van boven komt "

Zo gezegd zo gedaan. Ik ga wachten op iemand van boven. Het gebouw moet wel heel veel verdiepingen hebben denk ik al wachtende, want het duurt wel erg lang. Intussen zijn al 20 minuten verstreken. Ik begin me zorgen te maken. Niet om de mevrouw of meneer van boven die zo lang wegblijft maar om mijn kleine bloem die in haar maxi cosi zeehondgeluiden begint te maken van de honger. Maar, no worry's, daar is de mevrouw van de loopbaanonderbreking. Ik ga aan haar bureau zitten en schuif het papier onder haar neus. Haar ogen veranderen spontaan in vraagtekens. Misschien is ze ook wel gloednieuw, denk ik, alhoewel, afgaande op haar gevorderde leeftijd, lijkt me dat niet waarschijnlijk. Ze veert recht en zegt dat ze terug naar boven gaat om het aan een collega te vragen. Oh nee denk ik, opnieuw al die verdiepingen. De zeehondgeluiden zijn intussen veranderd in een jammerlijk wolvengehuil.  Doch, gelukkig is de mevrouw van boven sneller terug beneden dan de eerste keer en jaja, MET ingevuld papier zowaar! Hoera! Na 30 minuten ben ik dan eindelijk buiten en bel ik fier naar mijn Liefde dat zijn regeltje in orde is (en dat hij er in het vervolg zelf om kan gaan, denk ik erbij).

22:26 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

06-03-07

Strijk

1 week de strijk laten liggen + 3 dagen naar de zee gaan =  2 uitpuilende en overlopende strijkmanden. Op 2 uur tijd heb ik er al 1 verwerkt. Ik had me nochtans voorgenomen om alles te doen, maar ik kreeg plots erge steken in mijn benen en bovendien was het gedestilleerd water op. En aangezien er op de gebruiksaanwijzing van mijn strijkijzer staat dat er in geen geval gewoon water mag gebruikt worden, heeft de overblijvende mand (met voornamelijk vervelende hemden en broeken van een volwassen man rond de 30) pech!

In tegenstelling tot wat men zou denken is kinderkleding  trouwens ook niet altijd simpel en vlug geijzerd. Ik heb daarnet maar liefst 15 minuten het beste van mezelf gegeven om een hemdje van oudste dochter terug plat te krijgen. Hemdje was een cadeau van de bomma by the way. Ze had er beter ook een waardebon voor een leven lang gratis strijkbeurten bijgedaan.

Morgen nog eens 2 uurtjes en dan zijn we er weer vanaf voor een dag.

126EB1B02-E4A7-87FD-1135CE5D837473A9

 

 

 

12:09 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-03-07

Roompot

Reden van mijn afwezigheid: weekendje zee met vrienden S en I en hun peuter S. Na alles te hebben ingepakt en ingeladen vrijdagnamiddag leek het wel of we op wereldreis vertrokken. Ik had een ellenlange lijst gemaakt maar dat was tevergeefs, steeds kwam er weer iets bij waar ik niet aan gedacht had (stomme dingen zoals bvb een koortsthermometer, fototoestel en GSM )

Eventjes leek het erop dat we lang onderweg zouden zijn. Immers, onze vriend S miste alvast de eerste oprit naar de autostrade, maar even later ontpopte hij zich toch tot een talentvolle reisleider en loodste ons moeiteloos naar het Roompot Resort in Zeeland. We kwamen aan in een leuk huisje met een kleine beneden in vergelijking met de grote boven. Alles leek aanwezig en proper. Op hier en daar een verloren hooiwagen na zaten er verder geen monsters in de kasten of onder de bedden. Bij het uitpakken merkten we al meteen wat er ontbrak in onze resort: een dvd speler was wel zo handig geweest als je dvd's en peuters meeneemt. Dus nu moesten we onze jengelende peuters van ons afslaan, uitpakken en tussendoor trachten de hangerige/hongerige baby te sussen.

De dagen erna waren tof, we zijn 2 keer naar het strand geweest waar onze peuters zich met schep en emmer in de hand kostelijk geamuseerd hebben, terwijl wij eveneens geamuseerd maar lichtjes verkleumd en dooreengewaaid toekeken. Ook bezochten wij een binnenspeeltuin die open was van april tot september (daar moet je voor gestudeerd hebben, zeg het voort)

En verder was het weekend ook nog leerrijk, want we zijn het volgende aan de weet gekomen:

-spelletjes spelen voor volwassen met peuters in de buurt is om problemen vragen. Het lukt maar je moet geduld hebben, zeeeeeeën van geduld.

-sommige mensen drinken suiker in hun thee.

-kipfilets kun je ook knippen i.p.v. snijden.

-ziek zijn is niet fijn, ziek zijn aan zee nog minder, vraag het aan mijn Liefde en aan vriend S.

-de deksel van een pot met etenswaren laat je best op een kier staan om leven in de pot te voorkomen.

-mannen checken best eerst wie er naast hen loopt voor ze de persoon in kwestie trakteren op een lekkere klets op de poep.

Tot zover het verslag van ons fijne en geslaagde weekendje Roompot

nika zee

 

n. en s.

16:27 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

01-03-07

Waterlanders

klas 2007 147 (Small)

 

De dag des onheils was vandaag dan toch aangebroken. Eerste schooldag.

Gisterenavond wist ik met mezelf geen blijf. De twijfel sloeg genadeloos toe: Doe ik er wel goed aan om mijn grote (maar o zo frèle) bloem nu al te laten gaan? Is het wel verstandig om haar 2 dagen per week te laten gaan i.p.v. de hele week? Is het niet veel gemakkelijker om te wachten tot na Pasen? Dan moet ik ook niet nu nog al die namen in haar jassen en mutsen en sjaals zitten schrijven. Dan moet ik ook nog niet gaan zoeken naar reservekledij en een brooddoosje. En dan moet ik me ook zeeeeker nog geen zorgen maken over haar WC gedrag want tegen Pasen zal ze natuurlijk wel perfect zindelijk zijn...

Al deze prangende vragen spookten constant door mijn hoofd, vergalden mijn avond en bezorgende me op de koop toe een rothumeur plus koppijn. Kortom,  ik voelde me zoals een gemiddelde vrouw met de allerergste graad van PMS zich zelfs nog nooit gevoeld heeft. Onder het motto "praten lucht op"  besloot ik om er alles uit te gooien en mijn Liefde met mijn perikelen te bestoken. Samen met nog enkele verwijtjes à la "dat ik al die belangrijke dingen over onze 2 bloemen altijd alleen moet beslissen" en "dat hij zich blijkbaar niks aantrekt van zijn kroost". Niet terecht, ik weet het en bovendien een slag onder de gordel.

Vanmorgen zijn we dan samen, met het hele gezinnetje, onze grote meid gaan wegbrengen. Ik denk dat ik zelfs voor het moeilijkste examen dat ik ooit heb afgelegd nog niet zo zenuwachtig geweest ben. Wegbrengen ging echter perfect. Dochterlief liep meteen het jongentje Kasper achterna richting poppenhuis en zag ons niet meer staan. Zelfs haar allerschattigste kushandje kon er niet meer af.

Kort na de middag gingen we haar oppikken, wat opnieuw een familieaangelegenheid was. Met rooddoorlopen en betraande oogjes vloog ze in mijn armen. Juf zei dat ze veeeel geweend had. Hortend en stotend kwam het eruit: "Mama en papa weggegaan hè?" Maar nuuuu mama en papa teruggekomen (opluchting in haar stem)". " "Mama lief, dikke vrienden! (knuffel knuffel knuffel)" Voor de rest enthousiasme alom: ze had gespeeld en gekleurd en een sapje gedronken en was op de kleine WC'tjes geweest, vertelde ze.

En toen ik vroeg: "Ga je morgen weer naar school? " antwoordde ze dapper en moedig " Jaaaaaa en Nika nie wenen hè?"

* Slik*

22:14 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |