31-12-06

De wonderbaarlijke geboorte van een helmkind

Hier volgt HET VERHAAL, en hou je vast, want zo straf vind je het niet in de boekjes.

Na weer een hele dag voorweeën, vergelijkbaar met de golven van een rustige zee, had ik mezelf voorgenomen om maar gewoon te doen alsof er niets aan de hand was. Gewoon gegeten, gewoon gedronken, gewoon nog eens flink de badkamer gekuist en de living gestofzuigd en 's avonds nog 2 gezelschapsspelletjes gespeeld met mijn liefde. Tijdens de spelletjes gebeurde er echter iets opmerkelijks: ik kon me niet meer concentreren, niet meer tactisch denken, ik vergat welke zet ik de beurt ervoor had gedaan, ...en heb beide spelletjes dan ook op een hopeloos domme manier verloren.

Maar soit, rond 23 uur naar bed gegaan, terwijl ik nu toch wel om de 12 minuten een wee moest wegademen, maar dat was nog allemaal heel draaglijk. Dacht de hele tijd: het valt zo meteen toch weer stil. Mijn Liefde viel als een blok in slaap en ik sliep in blokjes van 12 a 15 minuten.

Om 3 uur weer even wakker geworden om wat dieper te ademen, want ik merkte dat het toch wel wat pijnlijk begon te worden. En tussen haakjes :(mijn vliezen waren nog steeds niet gebroken. Ik wachtte er stiekem wel een beetje op, meer nog, eigenlijk hoopte ik om zo ineens *plop* je vliezen te voelen breken. Dat moet toch zoooo ontzettend veel deugd doen, dacht ik. En dan weet je ook dat het echt niet lang meer gaat duren en zo. Maar nee dus, niets van dat alles)

... dus om 3 uur, weer naar beneden, opnieuw Vitaya gaan kijken. Martha huppeldepup huishoudtrut liet zien hoe je katten high kunt krijgen door vilten muizen te maken met kattenkruid in. Kon me maar matig boeien, en bovendien werden die weeen nu toch wel erg pijnlijk, maar nog steeds niet zo snel achter elkaar. Ik besloot om op mijn bal te gaan zitten en om even op te schrijven hoeveel tijd ertussen was. Om de 10 minuten, om de 8 minuten, om de 12 minuten, om de 5 minuten, dan 1 lange wee van 3 minuten aan 1 stuk, pffff: geen regelmaat, dus geen vroedvrouw, dacht ik.  Intussen lag mijn liefde zaaaalig te ronken boven in ons bedje, zich niet bewust van welk lot er boven zijn hoofd hing...

Na een uurtje zo wat balschommelend mijn weeën te hebben opgevangen wilde ik graag in bad. Maar daar kreeg ik het al snel te benauwd, hop eruit, en weer wat balschommelen in de slaapkamer dit maal. Liefde om 5u 00 wakker gemaakt, want ik wilde dat hij belde naar de vv. Ik liet hem het briefje zien waarop ik minutieus de intervallen had genoteerd. Zijn antwoord: Maar nee, wacht nog efkes, dat is nog niet om de 3 minuten hoor, ge moet dat mens nu nog niet lastig vallen. Ikke: ja maar die moet wel van Duffel komen hè! Dat is ver van hier, dat ligt ergens bij Leuven. Hij:  mor nee gij,  op 20 minuutjes is die toch hier. Het is nog midden in de nacht. Ikke: allez dan nog efkes maar ik ben nu toch wel in arbeid, oh oh daar komt er weer een. ...hmmmmpfffff pfff pfff...Ikke: Ok ik wil dat ge NU belt! Want ik begin precies al wat persdrang te voelen. Oh oh ik moet naar de WC... Na het telefoontje werd het alsmaar erger. Om de 2 minuten werd om de minuut, werd constant. Ik kreeg geen tijd meer om op adem te komen. Ik moet hier beginnen wegpuffen dacht ik, en dat heb ik dan ook als een gek gedaan. Om 5.30u gaat Liefde in de weer met de schildersplastiek om ons bedje zo goed mogelijk te beschermen en ik kan niet wachten om erop te gaan liggen. Maar ik zit nu helemaal in een roes en kan maar aan twee dingen denken: 1. Wanneer komt die vroedvrouw en 2. Helluuuup ik kan het niet meer ophouden!!! Ik begin mee te persen en hoor Liefde, die nu constant telefonisch in verbinding staat met de vroedvrouw zeggen dat ik op handen en knieën moet gaan liggen. Ok en ik begin mee te persen, uit alle macht, het MOET eruit. Ik vraag nog: ik voel precies dat koppeke al? Hij: niet aan denken, dat komt allemaal in orde, puffen puffen. Hij racet constant van bij mij, naar het raam, om te kijken of die vroedvrouw er nu nog niet is, naar 'vanachter' om te kijken of alles ok is en ineens begint hij het volgende te roepen: OOOOH NEEEE SHIT WAT IS DAT! OOOOOH WAT IS DAT SEG! SHIIIIIIT. En ik kan u verzekeren, dat is niet goed om een bevallende vrouw ietwat te kalmeren. Ikke: WATTE? WATTE? SCHEELT ER IETS ??? PFFFFFFF PFFFFF PFFFF. ER IS TOCH NIKS MIS? PFFFF PFFFFF PFFFFF. Hij: daar zit precies nog een vlies rond! Is dat normaal??? Ikke: vraag het aan de vroedvrouw,  maar ik denk het wel want mijn vliezen waren nog niet gebroken. PFFFFF PFFFFF PFFFF

Maar nog geen minuut later, om 6u 09 om precies te zijn, lag onze kleine dochter, met de 'helm' op, in de armen van haar papa.

En nog geen 2 minuten later belde de vroedvrouw aan.

Heel rustig nam ze controle over de situatie. En ze zag dat alles ok was met het helmkindje en de mama én met de papa, alhoewel die nog wat stond na te trillen op zijn benen.

Zo brak de dag aan, werd het langzaam licht en konden we heel kampjes aan deze wonderbaarlijke nacht tot ons laten doordringen.

1F4244397-9735-48C9-D3DB0177D8EED28B

 

23:23 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

27-12-06

oefenen

Mijn baarmoeder is aan het oefenen. Vannacht zowaar aan het trainen precies. Ik heb geen oog dicht gedaan. Elke contractie werd bovendien afgewisseld met een intense hoestbui, waar ik dan weer opnieuw een contractie van kreeg. Beebje was ook nog een voetbalwedstrijd aan het spelen zo leek het wel, dus hup, dan maar naar beneden in de zetel gaan liggen. Het was 2u 30. De TV aangefloept, maar buiten het oud nieuws, 25 keer dezelfde Terzake en hier en daar een onnozel woordspelletje ("u moet nu echt bellen hoor!" roept de eenzame mooie presentatrice tegen niemand behalve tegen mijn) niks, nada , nul, op dat ding.

Intussen spoken er 126 dingen door mijn hoofd, zoals: wanneer zou ik de vroedvrouw moeten bellen? moet ik mijn dochter nu gaan wakker maken en de bomma en bompa alvast zenuwachtig maken? zou ik nog iets mogen eten of drinken? ik heb eigenlijk wel zin een boterham... nee toch maar niet...Even naar de WC, dan weer naar beneden...Ok, Vitaya dan maar. Een beetje moeite gedaan om een aflevering van een serie te volgen die ik niet volg. En dan om de 10 a 12 minuten een oefen(?)wee opgevangen.

Om 4u 30 dan toch maar terug mijn bed in, een beetje geslapen en om 7u terug wakker geschoten van alweer een onwillekeurige maar toch wel vrij pijnlijke samentrekking van mijn baarmoeder. Lichtjes ongerust roep ik nu tegen mijn geliefde dat het wel pijn begint te doen en dat het nu om de 4 minuten is. Na even timen blijken de tussenpauzes niet korter dan 5 minuten en ook de pijn werd alweer wat minder.

Toch maar ontbeten, dochterlief naar zenuwpezige grootouders gebracht en nu is alles terug wat ingedommeld. Jammer.

Ik zal maar eens wat gaan strijken, misschien helpt dat wel.

 

 

14:44 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

23-12-06

 Alle tips zijn welkom

That's a deal L! Zeg maar wanneer moet ik komen?

Allez bij wie moet ik nog allemaal kasten komen herorganiseren?

Behalve dat het een fijn opgeruimd voldaan gevoel geeft, doet het intussen wel helemaal niks met mijn zwangere toestand.

Maar wat men blijkbaar wel allemaal kan doen om de boel in gang te zetten, is het volgende. (Ik zal er meteen ook de reden bijzetten waarom de meeste van die niet aan mij besteed zijn)

- het hart van een ananas opeten: nog niet gedaan wegens te hard en te zuur en mijn maag en slokdarm staan sowieso al in brand.

-tonic of gini of andere kinine-houdende dranken drinken: ook geen optie wegens hetzelfde effect op mijn maag als de ananas

-vrouwenmantelthee drinken: goed voor 1 of 2 tassen maar dan bweeeek, en ik denk dat je daar liters en liters van moet drinken.

-trappen lopen: ok, ik doe niets anders hier in huis, dus bij deze is deze stelling ontkracht.

-nekmassages, die zouden de hormonen beter laten stromen. Maar daarvoor moet je iemand vinden die graag masseert

-chinees eten: tip van goede vrienden en bevestigd door de vroedvrouw, al telt het ook eender welk sterk gekruid en vettig voedsel. Een pak friet met veel mayonaise en een stevige mexicano zouden dus hetzelfde effect moeten hebben. Kweetniet, moet het nog uitproberen.

-En dan: klussen, klussen en nog eens klussen... Alhoewel mijn Liefde zich maar wat graag omtovert tot kabouter klus , vind ik dat hele gedoe intussen veel te vermoeiend en te ingewikkeld en te omslachtig met dat logge walvislijf van mij. Laat staan sexy. Ook geen optie dus.

 

Wachten, wachten, wachten dan maar.

 

16:15 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-12-06

 de perfecte huisvrouw voor 1 dag

Oeioeioeioei, nu ben ik al 2 weken thuis en ik heb nog niks geschreven  

Awel ik heb gewoon geen tijd gehad! Want ik heb:

-keukenkasten uitgeladen, uitgekuist, en terug ingeladen volgens het perfecte huisvrouwen systeem dus compleet met nieuwe voorraaddozen in flitsende Hema-kleuren.

-kleerkast helemaal uitgeladen (ja ook zijn kant) en uitgekuist, kleren weggedaan die inmiddels hopeloos versleten of demodeerd waren. Die heb ik dan maar aan de arme mensen gegeven, ookal had ik er nog via den Innovation munt uit kunnen slaan.

-de commode terug "kleine baby klaargemaakt", alle kleedjes van dochterlief eens helemaal doorzocht op nog wat bruikbaars.

-eindelijk nog eens zelf gestreken, om dienstencheques uit te sparen voor de tijd dat ik een kuisvrouw ga inhuren.

-mijzelve ingewijd in de wereld der broodbakmachines en inmiddels al enkele heerlijke broden gefabriceerd.

-elke dag vlijtig gespeeld met dochterlief haar nieuw sinterklaasspeelgoed

 

...en ga zo maar verder.

 

Nog 2 dagen te gaan tot aan het 'moment supreme', maar voorlopig lijkt de kleine hummel nog geen ontsnappingstekenen te geven.

 

 

22:26 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-11-06

Ongelukje

Onze lieve schat heeft een haat-liefde verhouding met haar potje.

Hoe leuk het ding in het begin ook was (al was het maar om te gebruiken als hoedje bijvoorbeeld, of als badje voor haar popjes, of om wat dan ook voor geks mee te doen), ze gunt het ding tegenwoordig geen blik meer waardig.

Een enkele keer is het haar wel eens gelukt om er een beetje pipi in achter te laten (en wij maar juichen en klappen en bravo roepen en haar belonen met koek of ander lekkers), maar op die enkele keren na is het attribuut in de hoek van de kamer beschamend droog gebleven.

Als ik nu, de laatste tijd, vraag: "schatje wil je nog eens op het potje gaan?", dan krijg ik steevast een : "Neeeeuuuun, proper papmer aandoen mama !" Ze weet dus heel goed haar comfort te bewaken, onze kleine meid.

Deze avond wilde ik het nog wel eens proberen. Tijdens een videoclip van K3 dan nog wel. Dat moet zeker lukken, dacht ik.

Het scenario verliep als volgt: onze schat gaat gewillig zitten en bleef geduren de hele clip ook braaf zitten. Na de laatste K3 kreten staat ze plots recht en trekt haar onderbroekje terug omhoog, waarna ze nog geen halve minuut later onderbroekje én vloer bevuilde. En bovendien deed ze gewoon alsof er niks gebeurd was.

 

Ik heb zo'n vaag vermoeden dat onze kleine meid nog eventjes klein wil blijven omdat ze heeeeel goed beseft dat ze binnenkort de positie van kleinste ukkepuk zal moeten afstaan.

22:56 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-11-06

Lachen met seks

Er zijn veel gespreksonderwerpen die je kan opstarten tijdens de middagpauze op je werk. Je kan het hebben over het werk zelf (klagen bijvoorbeeld) , je kan roddels verspreiden over collega's, je kan je alom geïntersseerde collega's vertellen wat je plannen zijn voor het weekend of voor je verlof, of ze meedelen hoe slecht je geslapen hebt of hoe ziek je kinderen wel niet zijn... 

Maar op mijn werk gaat het nu eens iedere middag  over seks! Letterlijk IEDERE middag!

Oorzaak is de aanwezigheid van minstens één erg geobsedeerde collega, die bij de aanblik van één enkele mannenbil of borstkast in de krant zijn fantasie meteen vrijeliijk op de loop laat gaan. Hij is bovendien een meester in het ombuigen van alledaagse huis --tuin- en keukenonderwerpen naar meer pittige of soms zelfs vunzige gespreksthema's waar zelfs de muizen in de keuken rode kaakjes van krijgen..

Samen met andere collega's heb ik  al meermaals geopperd om eens een lijstje bij te houden van het aantal verschillende gespreksonderwerpen dat er wordt aangesneden per middag per week, maar we kwamen al snel tot de conclusie dat we onze conslusie al konden trekken.

Voordeel van dat alles is dat we flink wat aflachen tijden ons uurtje middagpauze. Ik ben zelfs geneigd te zeggen dat ik op het werk meer mijn lachspieren oefen dan thuis. En wat werkt humor op het werk toch bevrijdend en ontspannend! Het effect ervan is misschien zelfs vergelijkbaar met een fijne portie...

En omdat mijn baas het niet zegt, zal ik het zelf maar zeggen, alleen daarom ben ik blij dat ik in mijn team zit.

 

 

 

 

 

 

 

15:07 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

21-11-06

Hormonen

Zwanger en uitgerekend voor 22 december

Dat betekent dat ik waarschijnlijk zal bevallen ergens tussen 9 december en 4 januari.

Dat betekent dat ik geen plannen kan maken voor Kerst en Nieuw. Want ofwel zit ik me als een supergespannen dikke olifant aan de Kersttafel bij familie vol te vreten terwijl ik bang ieder klein tekentje afwacht dat erop wijst dat de boel in gang schiet, waarna mijn liefde stante pede naar huis moet racen om het aldaar samen gezellig te maken en de vroedvrouw op te bellen (als het al niet te laat is).

Ofwel heb ik juist mezelf verlost van mijn nieuwe, schattige, maar nog zeer veel wenende en zuigende spruit, en staan mijn borsten op springen en wil ik deze liefst 24 uur per dag onder de douche masseren en zit ik ongemakkelijk te wezen met een knip of scheur van hier tot in Tokio. Met andere woorden, in een Kerst of nieuwjaarsfeeststemming zal ik alvast niet zijn. Tja het heeft zo zijn voor en nadelen om een Kerstekindeke te krijgen.

 

En het zal wel 'eigen' zijn aan zwangere vrouwen die op 'hun laatste lopen', dat ze zich wat willen terugtrekken en hun nestje zoveel mogelijk in orde willen brengen zeker?

Puur hormonaal bekeken heb ik misschien wel wat last van nestdrang, een last die ik graag doorschuif naar mijn liefde, die er op zijn beurt onnozel van wordt. Voorbeeld:

Ikke: Schatteke wanneer verdwijnt die rommel nu eindelijk eens uit onze slaapkamer? Ik wil hier wel bevallen hè! En tussen die rommel zie ik dat niet zitten.

Liefde: Mor allee, begint ge daar nu wéér over te zagen, ik heb u toch al gezegd dat het allemaal in orde gaat komen. Ik ben ermee bezig hè!

Ikke: Ja ja ik weet het maar ja ge weet maar nooit hè, stel dat het morgen in gang schiet.

Liefde: Ik wil het er niet meer over hebben, zeg ik u! Ge weet dat ik mijn uiterste best doe om boven alles in orde te brengen zodat we de slaapkamer terug vrij kunnen maken. Ik kan ook niet toveren hè.

Ikke: Ok ok dan is het goed, ik zal het nog efkes ophouden dan. Ik kan er ook niet aan doen hè, dat ik gedirigeerd word door mijn hormonen. Maar ik heb toch liever dat ge dan morgen nog wat werkt in plaats van mee te gaan naar de vroedvrouw...

Etc etc

 

 

 

22:18 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Mooi

 

Het gaat niet over hebben

hooguit over krijgen

niet over vasthouden 

maar over loslaten en lang kijken

 (H. De Coninck)

 

 

21:51 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-11-06

Groeien

Ok meer dan een maand geleden, oeps.

Dat betekent dat ik nu ook alweer een maandje verder ben: 34 weken om precies te zijn.

35

 

Mijn buik begint nu echt groot, of zelfs bijna buiten proportie te worden. En ook wat er in de buik zit is alweer wat gegroeid. Het is in ieder geval een onrustig woelwatertje, dat geen moment onbenut laat om te laten voelen dat hij/zij er ook is. Ik moest gisteren zelfs aan  papa vragen om even niet tegen ons wondertje te babbelen, uit schrik voor weer een hoop gedribbel tegen mijn ribben.

Ook op het werk ben ik aan het aftellen. Nog maar 4 (!) weken werken, en  dan ben ik 4 maanden thuis! Ik kijk er eerlijk gezegd echt naar uit, maar aan de andere kant is er nog zoveel dat ik dringend moet afwerken. Het begint erom te spannen zeg maar.

Op dit moment is ons huis een ware bouwwerf. De vloer in de leefruimte is herschilderd en alle meubels moesten nog een week wachten voor ze konden worden teruggezet. En daarbij zijn ze deze week bezig aan het plafond op de 2 de verdieping. Ik word er eerlijk gezegd een beetje onrustig van allemaal. Ik hoooooop maar dat alles min of meer in orde komt voor ik moet gaan bevallen, want in deze omstandigheden zie ik het echt niet zitten.

Verder is er nog veel werk aan de suikerboontjes en is ook het tweede babybedje nog steeds niet geleverd.

Hoe dan ook, dat samen met de nodige porties hormonen die door mijn lijf jagen, maakt dat ik soms weinig geduld heb met onze kleine meid. Die  kan soms zo oeverloos lang zeuren om iets dat ze niet mag dat ik er echt horendol van word. Gelukkig loopt papa zijn emmer op dit moment minder snel over dan die van mij.

Maar er zijn ook dingen die me echt heel blij maken. Zoals gisteren:

Ons meisje: mama baby buik?

Ikke: ja schatteke, mama heeft een babytje in de buik.

Ons meisje: baby kusje geven? baby uitkomen?

Ikke: ja ,geef de baby maar een kusje hoor, maar de baby zal er nog niet uitkomen, die moet eerst nog wat groeien.

Ons meisje rukt mijn trui omhoog en begint mijn navel te kussen en duwt haar flesje tegen mijn navel: baby flesje drinken, baby groeien?

 

en hier heb ik vandaag ook eens goed mee kunnen lachen:

 

http://www.youtube.com/v/NxmfhlHmYDI.swf

 

 

 

 

 

 

 

15:47 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

05-10-06

Luilekker peuterleventje

7.00u. "Mamaaaa, maaaamaaaaa, maaaaaaamaaaaaaaaa!". Mijn dochter is dus wakker.Vandaag had ze eigenlijk wat langer mogen slapen want ze moet niet naar de crèche. Papa heeft namelijk de hele maand oktober ouderschapsverlof, waardoor hij dochtertjelief op donderdag en vrijdag wil entertainen.

Als ik haar uit haar bedje ga halen heeft ze nog van die schattige slaapoogjes en valt haar tuttertje nog met geen 20 paarden uit haar mondje te trekken. Ook haar konijn en haar koe klemt ze wanhopig onder haar arm. "Beneeeeden", zegt ze. Ze wil dus meteen naar beneden.

Als we beneden komen vraagt ze, alsof het bij haar ochtendritueel hoort, "Beetje Bumba kijken?", maar daar is het nog veeeeel te vroeg voor, oordeelt mama en ook papa deelt die mening. (wat is dat toch een ongelooflijke aantrekkingskracht dat zo'n kijkkast op zo'n kindje uitoefent).

We gaan aan tafel en zoals elke morgen drinkt ze met veel smaak en in één ruk haar fles melk leeg en vraagt ze "ikke ook loops", want haar blik rust al de hele tijd gretig op de doos honey nut loops die op tafel staat. We leggen er een aantal op haar bordje, die ze met smaak opknabbelt. Op haar commando "mama ook loops, papa ook loops !", stoppen wij er ook nog maar een paar in onze mond.

Intussen kijk ik de hele tijd vertederd naar dat lieve meisje met haar slaapoogjes die langzaam alerter worden. Na ongeveer 20 minuten is ze klaarwakker en volledig fit om aan haar vele dagtaken te beginnen: spelen en boekjes lezen, puzzels maken, liedjes zingen, tv kijken, knutselen of boetseren, met papa gaan wandelen of ergens met de auto naartoe gaan....

Wat moet het leven van zo'n kleine 2 jarige peuter toch fantastisch zijn. De hele wereld draait om jou, als je iets nodig hebt vraag je het gewoon, en je hoeft alleen maar leuke dingen te doen. Als je honger hebt wordt je eten gebracht, als je moe bent wordt je lekker ingestopt, als je valt wordt je overladen met kusjes en knuffels en sussende woordjes. Het enige minpunt: niet alles mag altijd, en dat kan soms heel frustererend zijn. Als je net lekker voor tv zit, bijvoorbeeld, en mama of papa beslissen dat de dagelijkse TV dosis bereikt is. Maar wat doe je dan? Eventjes een hele luide keel opzetten zodat het huis te klein wordt. En zie wat er gebeurt! Mama of papa doen er alles aan om het wenen te stoppen en zoeken koortsachtig naar een andere activiteit die nog leuker kan zijn dan TV kijken. Handig bekeken toch?

 

12:32 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-10-06

Mijn Geloof

Volgende week moet elke Belg zijn 'burgerplicht' gaan vervullen. Voor velen zal het inderdaad weeral een zoveelste vervelende verplichting zijn.

Voor mij niet, want ik doe dat graag, gaan stemmen. Daarom heb ik mijn plicht wettelijk aangevraagd, want gezien mijn Nederlandse roots ben ik eigenlijk vrijgesteld van mijn democratisch medezeggenschap.

Als ik dat zo rond vertel aan pakweg de doorsnee Antwerpse man in de straat, dan kijkt hij me met grote vragende ogen aan en zegt vlak daarna: "Allez gij, waarom vraagde gij dat aan? Zijde gij zot of wa? Ik zou content zijn als ik niet moest gaan kiezen! Gij zijt toch een raar, zenne! Hoofdschuddend uit onbegrip vervolgt de doorsnee Antwerpse man in de straat daarna zijn weg.

Tja, afgezien van het feit dat ik het gewoon leuk vind, een beetje aanschuiven en kijken naar de mensen die bij me in de buurt wonen (misschien zijn er wel BV's bij?) Kennismaken met het kiesbureau, een hokje toegewezen krijgen, waar ik dan stiekem! (wanneer kan ik eigenlijk nog eens gelegitimeerd iets stiekems doen?) achter een gordijntje alle tijd krijg om uit te vissen wie o wie ik blij ga maken met die éne belangrijke stem van mij. Dus afgezien daarvan, vind ik het ook een hele eer dat ik MAG gaan stemmen. Ok ik geef toe, het is een hele kleine manier van invloed uitoefenen op het beleid, maar het IS wel een vorm van invloed. Zonder je stem is een democratische partij niks. En we mogen in dit land gelukkig nog steeds ons gedacht zeggen, onze vrije mening uiten, en denken wat we willen  i.p.v. denken wat we voorgeschreven krijgen. Awel, ik ben daar heel blij mee en dankbaar voor.

Of ik na volgende zondag nog steeds even blij zal zijn, denk ik eigenlijk niet. Antwerpen verrechtst en verzuurt en veronverdraagzaamt jammergenoeg met elke beleidsperiode. Waarom toch? Wat is er toch aan de hand? Luisteren mensen tegenwoordig alleen nog maar naar prietpraat en holle woorden en negatieve sneren naar andere partijen en bevolkingsgroepen die in de minderheid zijn? Ik heb het gevoel dat de kloof tussen mij en mijn Anwterpse buurman nog nooit zo diep geweest is. Dat geen enkele pro-verdraagzaamheidsbetoging, anti-haat affiche of 0110 concert het tij heeft doen keren.

Maar ik hou vol: ik blijf hardnekkig geloven in het goede dat schuilt in elke mens. En elke keer als ik FDW op TV zijn haat zie spuien word mijn geloof er alleen maar sterker op.

 

 

21:00 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-09-06

Vader werkt, moeder shopt

Yes yes yes!!! Onze trap is geplaatst alsook onze binnendeuren. Hè hè. Het was wel niet de Ronny uit Re-ie himself die de klus geklaard heeft, maar 4 van z'n mannekes. Doch ik moet zeggen: het is schooooooon. Ook al is het nog niet helemaal af (hoe kon het ook). Want de trap moet nog geschilderd worden, de deurlijsten ontbreken nog en we zullen nog heel wat pleisterwerk moeten bijwerken.

Mijn Liefde is intussen al in de gyproc gevlogen. Op 2 dagen tijd heeft hij een kotteke neergezet dat langzaam maar zeker de vorm van een vestiare zal moeten aannemen. Hoe hij dat doet?... Opmeten, tekenen, nadenken, overleggen met mij natuurlijk, plannen aanpassen natuurlijk (omdat hij een belangrijk detail over het hoofd had gezien: een deur naar de kelder) nog eens goed nadenken en dan is 'm eraan begonnen: metal studs plaaten, opmeten, gyproc versnijden en ertegen vijzen. Hij beschouwt het allemaal als een uitdaging, de lieveling, met z'n fantastisch ruimtelijk inzicht.  Binnenkort heeft hij een maand (ouderschaps)verlof. Wie weet, misschien is in november ons huis wel af! *aheum*

Omdat hij zo lekker intensief bezig was en ik een beetje compleet zot werd van de rommel en het stof en de rondslingende waterpassen en 'toerneviezen', ben ik vandaag dan maar met m'n dochtertje naar het shopping center gevlucht.

"Mama kijk!!! ...PLOP! PLOP!"  "Kijken naar PLOP, mama!".  "Ja schatteke, dat is kabouter plop, we gaan gaan eerst even naar die winkel daar en dan gaan we kijken naar plop". "NEEEEEEEEE mama... NU kijken naar Plop ". "Allez, dan gaan we eerst naar Plop kijken en dan naar die winkel, want mama heeft kleedjes nodig". Na een half uur komen we eindelijk uit de Plop-winkel, nadat ik op de nipper heb kunnen weerstaan aan een énige Plop-tandenborstel, waarmee mijn dochter waarschijnlijk veel liever haar tandjes zou gepoetst hebben, maar neen, ik heb néén ! gezegd tegen die vervelende studio -100 duivel!

Heb het dan maar ruimschoots goedgemaakt met een ijsje voor mijn liefje, 4 kledingstukken voor mezelf (inclusief voedingsbeha voor 5 euro plus gratis dag-van-de- klant-armband) en 2 keischattige babytenuetjes voor onze toekomstige kabouter (want die kan ocharme toch niet altijd de afdankertjes van grote zus dragen hè).

Enfin, al bij al ben ik toch weeral een 120 euro armer geworden, dus tja, die schatige Ploptandenborstel van 3 euro had er ook nog wel van afgekund, bij nader inzien.

22:24 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-09-06

huishoudelijke ergernis

Huishoudelijke taken in volgorde van "minst erg"

1) dweilen

2) afstoffen

3) stofzuigen

4) badkamer poetsen

5) afwassen

6) was in de wasmachine steken

7) was ophangen

8) dampkap schoonmaken

9) ijskast schoonmaken

10) keukenkastjes schoonmaken

11) bedden opmaken

12) bedden verschonen

13) de stoep schuren

14) was opvouwen

15) strijken

.....

1001) ramen lappen

 

Van de 1001 huishoudelijke karweitjes die er bestaan is er geen enkel ding dat ik zoooo haat als ramen lappen.

"Wat vind je daar dan zo hatelijk aan?"  vroeg mijn Liefde (die druk bezig was met af en aan rijden naar het containerpark, dus vandaag geen tijd had om ramen te lappen) mij vanmiddag.

Ten eerste: het zijn immense joekels van ramen (2.40 m hoog, 1.20 breed) dus men moet zich op een ladder begeven, hetgeen in zwangere toestand (maar eigenlijk in alle toestanden) toch altijd een beetje akelig is.

Ten tweede: men moet ofwel een volle overlopende emmer meezeulen op de ladder, ofwel 20 keer op en af de ladder kruipen om spons/zeemvel te bevochtigen.

Ten derde: bij het natmakingsproces vallen er gegarandeerd dikke en vuile druppels op de onderliggende vloer waardoor je na het helse karwei ook nog eens kunt gaan dweilen (gelukkig staat dweilen bij mij wel op nummer 1)

Ten derde: hoe hard ik ook probeer en hoeveel geld ik ook uitgeef aan een goede aftrekker, er blijven hardnekkige strepen te zien (waarschijnlijk zal dat probleem zich vanzelf oplossen als ik wat meer zou oefenen)

Ten vierde: het moet zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant, dubbel werk dus.

Ten vijfde: ik zie er totaaaaal het nut niet van in omdat het in België 90 procent van de tijd regent, omdat we vlakbij een drukke straat wonen waar de uitlaatgassen in de vorm van stofdeeltjes duchtig in het rond dwarrelen en na één dag al terug aan het raam kleven, en omdat we toch gordijnen hebben die altijd toe blijven.

Oh ja en ook de voordeur moest eraan geloven want het was echt nodig, getuige het woordje VUIL dat een of andere opmerkzame voorbijganger in het vastgekoekte stof had geschreven.

Uiteindelijk was ik na 1.5 uur klaar en heb ik nog hulp gekregen van mijn Liefde voor de bovenste ramen, dus achteraf gezien viel het nog wel mee. Buiten het feit dat we, nadat alle rammenlapmateriaal reeds netjes opgeborgen was, tot de conclusie kwamen dat we 2 ramen vergeten waren aan de achterkant .

En dat net op het moment dat ik dacht dat we er weer van af waren voor een jaar!

Hopelijk regent het volgende week pijpestelen.

21:53 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-09-06

Beteren

Dochterlief heeft het woord 'beter' geleerd.

Haar konijn is 'beter' dan haar Bumba (als je het konijn boven in bedje  hebt laten liggen omdat gisteren Bumba nog 'beter' was en je bovendien net van boven komt)

Een rokje is 'beter' dan een broekje (als alle rokjes en kousebroekjes in de was liggen of als het te koud is om een rokje aan te doen)

Haar regenlaarsjes zijn 'beter' dan haar sandalen (als je een fijne stadswandeling wil maken i.p.v. door de modder te gaan ploeteren)

Het liedje van de 2 beren is 'beter' dan dat van de eendjes (als je net voor de 156ste keer het liedje van de 2 beren gezongen hebt en je eens een ander wijsje in je hoofd wil)

En ook haar donkerblauw tutje is 'beter' dan haar lichtblauw: NEEE, AAANDER TUTJE.... BETERRRR (als je nu net even geen tijd hebt om naar het donkerblauw tutje te lopen zoeken, want dat is namelijk al meer dan een week zoek)

Nu moeten we haar nog leren dat pipi en kaka op het potje 'beter' is dan in de pamper. Dat groenten 'beter' zijn dan koekjes. Dat met een lepel eten 'beter' is dan alles met de handen in haar mondje proppen en de helft op de grond te laten vallen. En dat tot 9 uur slapen in het weekend 'beter' is dan om 6.30 u wakker worden

 

 

21:58 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Trap

Na weken, wat zeg ik, máánden wachten op dat éne verlossende telefoontje van Dhr. Ronny W., trappenmaker uit Re-ie, is er nu toch licht aan het einde van onze traphal. Donderdag of vrijdag zal het gaan gebeuren: de installering van een schone nieuwe trap plus het plaatsen van schone nieuwe binnendeuren met schone nieuwe maar veel te dure deurklinken . Ik ben eens benieuwd! Natuurlijk moet meneer Ronny W, trappenmaker uit Re-ie, woensdag wel nog bevestigen dat hij daadwerkelijk zal komen. Dus ik zal nog maar geen gat in de lucht springen. Dat ben ik intussen verleerd, nadat Ronny W, trappenmaker uit Re-ie, ons een jaar heeft laten wachten (lees: aan het lijntje gehouden) nadat we onze offerte hadden ondertekend. Na een half jaar wekelijks telefoneren om af te spreken wanneer de Ronny eens kon komen opmeten, want Ronny was altijd weg, of zat in z'n atelier, of was onder de baan, of was met klanten bezig, of was weet ik veel veel wat aan het doen...kwam hij dan toch eindelijk eens een keer opmeten. Het is ook wel een hele verplaatsing natuurlijk, van Re-ie naar Antwerpen. Natuurlijk ging dat opmeten gebeuren net op het moment dat we in Frankrijk zaten. Dus: schoonmoeder goed gebriefd en ingeschakeld om de Ronny te gaan opvangen. Maar hoe duidelijk we van tevoren ook waren geweest, meneer Ronny W slaagde er alsnog in om ten eerste, het verkeerde stuk trap op te meten en ten tweede, te vergeten dat ook de deuropeningen moesten opgemeten worden. Dus hij moest nog eens terugkomen, weer heeeeeel die verplaatsing doen vanuit het verre Re-ie.

Toen we deurklinken moesten gaan kiezen in zijn showroom in Re-ie hadden we al snel onze keuze gemaakt: de schoonste en de duurste, of course!  Maar ook daar hebben we nog eens een uur moeten zitten wachten tot de Ronny goesting had om notitie te komen nemen van onze keuze.

Eigenlijk hadden we al veel eerder moeten zeggen: Ronny jom, steekt uwe trap waar 'm het daglicht niet meer kan ontwaren!, maar zo zijn wij niet. We hadden zijn offerte ondertekend en hadden ook geen zin om weer eens helemaal opnieuw te beginnen met de trapbestelprocedure en bijkomende beslommeringen. En daarbij, als je de Ronny ziet, denk je: wat een lieve goeie mens is dat toch. die zou geen vlieg kwaad doen. Zo'n echte lamme goedzak uit het Kempense Re-ie, weet je.  Enfin...

Dus, afwachten maar. Morgen zal hij het échte verlossende telefoontje plegen, hopelijk. En dan hopelijk, hopelijk, hebben we volgende week onze schone nieuwe trap en onze schone nieuwe binnendeuren. Willen de gelovigen aub een kaarsje gaan branden aub aub??

 

21:39 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-09-06

yogales

Ik had me ingeschreven voor een cursus zwangerschapsyoga. Een paar weken geleden al. Voorschot betaald, nog eens bevestigd.

Vandaag: eerste les. Ik kom aan de leslocatie en geef mijn naam op aan de lesgeefster. Ik sta niet op de lijst. Heb blijkbaar nog niet betaald, (dwz mijn Liefde heeft dan nog niet betaald, alhoewel ik heb hem wél de opdracht heb gegeven om te betalen). Grrrr. Hoe genant. Zeker als net Tine Embrechts achter je staat, dé Tine Embrechts van den tévé en van toneel! Zij komt namelijk ook de cursus volgen, met haar 6-maandenbuik. Samen met haar waren we met 10 zwangere dames.

Wel leuk, behalve het obligate kenninsmakingsrondje. Ik kwam als 6de aan de beurt, dus heb ik veel te veel tijd om na te denken en zenuwachtig te worden over wat en vooral hoe ik ga zeggen wat ik te zeggen heb. Zou iemand als Tine Embrechts daar ook last van hebben, vraag ik me dan af. Of gaat zoiets er na verloop van tijd toch uit als je zo vaak op de buhne staat? Is het een vorm van verlegenheid of schaamte of onzekerheid...? Angst dat, wat je gaat zeggen, niet interessant of leuk of grappig genoeg is?

Het heeft dus een half uur geduurd voor ik iets of wat ontspannen was. Alhoewel ik toch zo wat om de 5 minuten aan mijn fiets moest denken, want die stond buiten, onveilig op slot.

Yoga gaat over het laten spreken van en ruimte geven aan je gevoel. En je denken dus even 'opzij' te zetten. Dat is me in de eerste les dus alvast niet gelukt!

 

 

 

21:55 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-09-06

Update

Wegens een ernstige aanmaning van mijn lieve collega K. schiet ik toch nog eens in gang hier. En ze heeft gelijk, my god, het is alweer veeeeeeeeel te lang geleden sinds ik hier nog eens iets heb gepost. Het is meer bepaald geleden sinds de barre tijden van geldnood (die gelukkig niet al te lang hebben aangesleept, gezien het feit dat mijn Liefde tot de fantastische ontdekking kwam dat hij nog een Visa kaart in zijn portefeuille had steken)

Maar hoe dan ook, een blog opstarten in je vakantie is leuk, je hebt goede moed, redelijk veel tijd, maakt allerlei spannende dingen mee en zo. Een dankbare periode dus om  zo nu en dan eens wat te schrijven.

Maar elke dag zwanger maar met de fiets(!) gaan werken, thuiskomen, eten klaarmaken, een peuter voederen plus entertainen plus te slapen leggen, opruimen, machines was insteken en/of ophangen en/of strijken, zo nu en dan ook nog eens een boek(je) lezen of rondhangen op internetfora, een blik werpen op TV... allemaal niet erg bevorderlijk voor de onthaasting en inspiratie. Toch kan ik deze hobby beschouwen als een welkome sprong uit de dagelijkse sleur, ik weet het, maar misschien is met- uw -lui -gat -in -de -sleur -blijven -zitten wel makkelijker dan er zo nu en dan eens uitspringen.

Over springen gesproken, zaterdag heb ik mij zowaar gewaagd aan een serieuze sprong op de dansvloer! Mijn collega trad in het huwelijk en wij hadden de eer om op zijn feest de beest te gaan uithangen. Ik heb dus gedanst ookal voelde ik mij redelijk belachelijk met mijn feestjurk waar mijn borsten bijna uitfloepten en een 5 maandenbuik die eruit ziet alsof er ook elk moment een baby kan uitfloepen. Maar wat dan nog. Ik heb me er niks van aangetrokken, en gewoon lekker geshaked, voilà!

Mijn Liefde, die er toch wel yummie uitzag in zijn pak (waarom draagt hij dat niet vaker, verdomme) heeft zijn voetjes trouwens ook laten werken. Enkel en alleen de dringendste alamrsignalen van zijn blaas konden hem van de dansvloer jagen, en dan was het nog met tegenzin. Ik denk dat zijn dansescapades zowat gelijk stonden aan het lopen van een marathon, want de dag erna riep hij wat verbaasd maar blij uit dat hij een kilo was afgevallen. Driewerf hoera voor hem!

Bon, tot zover het goede nieuws. Het slechte nieuws heeft te maken met mijn lieve vliegende zus. Het moest eens gebeuren natuurlijk. Want ergens weet je dat, als je in de luchtvaart zit en je dus meer uren in de lucht doorbrengt dan op de grond, dat er ooit wel eens iets ernstigs kan voorvallen.Maar gelukkig, gelukkig, gelukkig (!!!) is alles goed afgelopen en heeft het uitvallen van één der motoren (van een overladen monstervliegtuig) enkel tot een noodlanding geleid. Het is beperkt gebleven tot een 'zwaar incident' (ipv accident). Gelukkig zijn er geen afschuwelijke dingen gebeurd, en gelukkig is mijn zusje er 'met de schrik' van afgekomen. Alhoewel, met de schrik is veel gezegd, want een dag later zat ze opnieuw, als enige van de bemannig van de dag ervoor, in hetzelfde type vliegtuig, met dezelfde passagiers in de lucht richting Kinshasa.

Zij is, heus waar, de dapperste aller stewardessen als je het mij vraagt!

Ze verdient een serieuze opslag als je het mij vraagt!

Alsook een dikke knuffel, als je het mij vraagt!

Maar zelf zal ze met een lief ook al content zijn, denk ik

 

 

 

 

16:18 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-08-06

Kind noch geld

Weer een rustige week...

Ons meisje is ditmaal bij opa en oma, 110 km van ons verwijderd  Volgens het dagelijks verslag haalt ze er nochtans haar hartje op, door samen met overenthousiaste opa en oma te gaan wandelen, fietsen, schommelen, met de hondjes te spelen of gewoon de wonderen en verborgen plekje van een tuin te verkennen. En in plaats van een aandacht zoekend 2-jarig (b)engeltje aan ons been te hebben hangen, kijken we nu elke avond naar de fotootjes die opa doorstuurt, met onze lachende peuter op. Thank God(!) dat we in het internet, e-mail en digitale fotografie -tijdperk leven.

En ditmaal kunnen mammie en pappie dus niet gaan uit eten of naar de film of naar toneel of wat voor activiteit dan ook gaan doen die geld kost. Vorig weekend zijn we namelijk tot de conclusie gekomen dat we nog maar een luttele ˆ 80 op onze rekening hadden staan. Tja,... autobelasting, uitstapjes naar zee, verjaardagscadeautjes, nieuwe collectie kinderkleertjes... Het was een dure maand, blijkbaar.

Met als gevolg dat mijn diepvries eindelijk leegraakt, dat ik opnieuw creatief leer omgaan met al die verschillende restjes groenten in mijn ijskast (i.p.v. ze gewoon weg te gooien) en dat ik ook op het werk spaarzaam eet. Laat die collega's maar een lekker Italiaans belegd Ciabattabroodje eten, ik zal wel de hele week hetzelfde brood eten met dezelfde Aldi-hesp en daar ben ik fier op!

20:33 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-08-06

Vrienden met huizen

Gisterenavond met vrienden gaan uit eten. (wat zijn babysittende schoonouders toch een zaligheid ) We waren met 3 koppels, waarvan 1 met kind, en 1 zonder kind. Eten was lekker, sfeer was gezellig, en natuurlijk praat je op zo'n avond over de kinderen, meestal op momenten dat het gesprek even dreigt stil te vallen en je toch maar weer snel iets wil zeggen. Dan heb je  het natuurlijk over hetgeen waar je het meest bezeten van bent. (wordt die van jullie ook zo vroeg wakker? ... kennen jullie nog leuke kindvriendelijke restaurants?... Zijn jullie tevreden over de creche?...)  

Voor het koppel zonder kind, niet altijd even plezant, kan ik me voorstellen. Ik probeerde er dan ook de hele avond op te letten om het niet te vaak te hebben over babymaaltijden, peutergedrag, onderbroken nachten, zwangerschap, bevallen kortom alle geneugten van het moederschap. Want welke boodschap heb je daaraan als je het niet allemaal zelf hebt meegemaakt, denk ik dan?

Het koppel zonder kinderen is dan weer aan een even groot levensproject bezig als het opvoeden van een kind: het bouwen van een huis. Wat oorspronkelijk een verbouwing moest worden in de bossen van Schoten, is nu toch uitgemond in het slopen en aansluitend nieuwbouw zetten. Ook daar heb ik bewordering voor. De lieve vrienden gaan op elk vrij moment werken, klussen, opruimen op hun werf,  weer of geen weer. Ze hebben er zelfs plezier in.

Ons huis is i.p.v. ons levensproject een beetje een zij-projectje geworden. Als mijn Liefde nog even tijd, geld of zin heeft, dingen die redelijk uitzonderlijk zijn, vliegt hij er nog wel eens in.

Op dit eigenste moment is hij trouwens het plafond in de hal aan het voorbereiden op schilderwerken, de schat. Waar is de tijd dat ik zelf met volle goesting mee op stelling ging staan, deuren afschuurde, muren en plafonds plamuurde, gyprocplaten vastzette etc etc? Het lijkt wel een eeuwigheid geleden. Sinds ons kleine meisje in ons leven is verschenen, kan ik nog zeer moeilijk mijn spaarzame tijd aan ons huis geven i.p.v. aan haar.

Ook onze vrienden met kind delen dat gevoel, al hebben zij wel slimmer gehandeld dan wij en hun kind laten komen nadat de grootste werken in hun huis achter de rug waren.

Maar als alles volgens schema blijft gaan, zouden wij in het voorjaar van 2007 toch ook eindelijk met een vernieuwde traphal, bovenverdieping, voorgevel en koertje moeten zitten. Om dan waarschijnlijk van voor af aan te beginnen, want het schilderwerk in de living is ook al weer dringend aan een nieuwe beurt toe, hebben we gisteren met spijt in ons hart vastgesteld.

Ach ja, misschien moeten we boel dan maar ineens verkopen en ergens in het groen gaan wonen, heb ik laatst tegen mijn Liefde gezegd. Maar dat voorstel werd jammergenoeg enkel op een ongelovige blik en wegwuiven onthaald.

 

 

10:57 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

17-08-06

olympische kampioenen

Een paar dagen geleden mijn vriendin L en zoontje M nog eens terug gezien. Ons kleine meisje en M konden het redelijk goed met elkaar vinden. De eerste 10 minuten dan toch. Daarna werd elk stuk speelgoed het voorwerp van een ware titanenstrijd tussen beiden. De 17 maanderige M is een flink uit de kluiten gewassen kogelstoterke, dat elk in zijn handen belandend voorwerp als zijn lievelingskogel beschouwt. Hij gooit dan ook als de eerste de beste olympisch kampioen met een hartedief-gezichtje. En ja, ook aardappelen kunnen voor kogels doorgaan in zijn wereldje.

Die middag was hij op ons terrein, maar vandaag speelde hij thuis. Vriendin L had namelijk gevraagd of ik zin had om wat zwangerschapskleren van haar te komen passen, een aanbod dat ik zeker niet afsloeg, haar hippe smaak maar al te goed kennende. Gelukkig paste 3/4 als gegoten,  aldus ik zal er hopelijk nog tot eind december lekker modieus zwanger uitzien.

Kleine M had, i.t.t. ons kleine meisje, al 2 keer zijn bed gezien vandaag en had dan ook massa's energie bij elkaar geslapen. Hij hoste als een bezetene de living rond, propte halve, wat zeg ik, héle bananen in één keer in zijn mond, en gaf weer een kogelstootsessie of 10 prijs om u tegen te zeggen.

Na het passen der kleren, besloten we dan toch maar om even naar buiten te gaan. Het speelpleintje ligt tenslotte nog geen paar 100 meter ver. Een goede gelegenheid voor M om wat stoom af te blazen. Daar bleek nog maar eens het verschil tussen mijn 2-jarige en mijn vriendin haar 17 maandertje. Ons kleine meisje is toch altijd zo voorzichtig en bedeesd, vraagt bij elk speeltuig of ze erop mag gezet worden, haalt het niet in haar hoofd om een glijbaan te gaan beklimmen als er andere kindjes op zitten en zal nooit de heilige cirkel van 5 meter rondom haar mammie doorbreken. M. daarentegen verlies je best geen halve seconde uit het oog. Wat hem interesseerde was vooral de wereld buiten het speelpleintje. Het ene moment zie je hem naast je voeten een leeg blikje oprapen en een halve miliseconde later staat hij op het punt de straat over te steken om zijn fantastisch ver gegooide lege blikje te gaan halen. Ik moet zeggen, op dat moment leek mijn vriendin L ook wel een olypisch kampioene 100 meter sprint! Enfin, mijn hart stond toch even stil...

Waarschijnlijk is kleine M niet eens zo extreem energiek en ondernemend. Ik denk, nee, ik weet wel zeker, dat zijn gedrag absoluut past bij een jongentje van 17 maand. Maar ik denk alsmaar... wat voor een kindje zal onze tweede verrassing worden? Ik ken alleen ons kleine meisje haar gedrag en gewoontes en heb totaaaal niet geleerd hoe ik met iets drukkere of energiekere kindjes moet omgaan. Zal ons tweede ook nog zo braaf en bedeesd en gehoorzaam zijn? Of wordt het de grote tegenpool van de grote zus? Opnieuw een leerschool dan... We zullen wel zien.

 

21:04 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-08-06

verjaardags -en kerstcadeautje

Moederdag gisteren. OL-Vrouwe Hemelvaart, zoals dat heet. Het feest waarop de moeder der moeders wordt geëerd, de Heilige Maagd Maria. Alhoewel ik in geen enkel opzicht op haar lijk (in geen geval onbevlekt ontvangen, niet gelovig, niet zooo arm dat ik in een stal mijn kind ter wereld moest brengen, en mijn lieve man is ook geen timmerman, al zou hij dat misschien liever zijn dan wat hij nu is) heb ik toch een cadeautje gekregen, Joepie!. Een mooie film. La Meglio Gioventu. Maar liefst zes uurtjes kijkplezier is daar aan. Ik heb dan maar meteen van mijn spaarzame vrije momentjes gebruik gemaakt om al enkele episodes te bekijken (want anders komt het er toch niet van)... Vanaf de eerste minuut ben je mee, en echt waar, het verhaal van Matteo, Nicola, Giorgia en al de rest laat je daarna niet meer los. Het lijkt alsof je ook een familielid bent, dat zwijgzaam en onopvallend toekijkt en alle mooie, trieste en uitbundige momenten zelf even intens meemaakt. Lang geleden dat ik nog zo werd aangegrepen door een film. Heeerlijk gewoon.

Vandaag ook ons kleine meisje haar verjaardagscadeautje gaan kopen. De winkel waar we het hebben gekocht, is zo wat haar tweede thuis geworden. Ik denk dat ik er op 2 weken tijd misschien 4 keer binnen ben geweest met haar. Al van op tientalle meters afstand kon de straat meegenieten van haar ontwapenende oooohs en aaahs. Ze kon dan ook niet snel genoeg uit de buggy geraken om die prachtige houten timmertafel uit te proberen (N. koloppe! N. koloppe!), allerlei magische knisper en ristelboekjes door haar handen te laten gaan, driewielers in de vorm van tractors, treintjes en auto's uit te proberen, en poppen te verhuizen van kinderstoel, naar buggy, naar wiegje, naar strijkplankje....Moeilijk kiezen dus. Nu, driewielers, boekjes, en poppen heeft ze voorlopig genoeg en een timmertafel is nu net iets te jongensachtig. Uiteindelijk hebben we dan maar voor iets gekozen dat haar denken en haar fijne motoriek zal stimuleren: ra ra ra...

Daarna hebben we wat aandacht besteed aan ons tweede kleine hummeltje: op consultatie bij de vroedvrouw. Twijfels geuit over wel of niet thuisbevallen, maar de vrouw, die we voor de eerste keer ontmoetten vandaag, stelde me gerust. We moeten gewoon op beide scenario's voorbereid zijn. Ze zal op het moment zelf geen enkel risico nemen en hoe dan ook doen wat mijn gevoel me ingeeft. Wil ik zelf toch naar het ziekenhuis, dan gaan we naar het ziekenhuis. Loopt alles goed en voel ik me rustig thuis dan doen we het thuis. Ze doet er 50 per jaar en er is nog nooit iets misgegaan, zei ze. Nu ja, we zullen dus wel zien waar ons kleine kerstcadeautje het eerste licht zal aanschouwen. En wie weet, misschien krijg ik dan toch enige gelijkenis met de H. Maagd.

 

21:19 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-08-06

De kwelgeest van mijn zusje

Namiddagje bij mijn lieve zus... De hele familie was van de partij, inclusief hyperkinetische hond. Dan zijn we toch al vlug met een stuk of acht, negen. Lekker druk maar gezellig. Zeker als er dan nog een computertafel in elkaar moet worden gezet door vader en zoon en een zetel met inzittende 2 jarige moet worden verschoven. Dat laatste diende te gebeuren na een morspartij van rode wijn (2 dagen geleden), gecombineerd met koffiemelk (vandaag, mijn schuld ) en daar ergens tussenin een bijtende portie Vanish Oxigel. Wie weet had er wel een reactie plaatsgevonden die onherstelbare schade had toegebracht aan het laminaatparket onder het tapijt... Maar na grondige controle van laminaat door vader bleek er niks om ons ernstige zorgen over te maken. Oef.

Een paar uur later bleek de sargeest nog steeds niet uit zusje haar appertement gejaagd, want haar kookfornuis ging ineens in staking midden in een opwarmsessie van grote potten spaghettisaus en bijhorende sliertjes. Het kookfornuis kon zulke grote familie porties blijkbaar niet aan, met het springen van een zekering tot gevolg. Ondertussen roept ons kleine meisje het hele appartement bijeen: EEEEETEN, EEEEETEN, EEEEETEN. Dat ging dus nog wel even duren, maar krijg dat maar eens uitgelegd aan een bijna 2 jarige. Maar ook daar weer bleek de immer op tijd zijnde hulp van vader (en schoonzoon, deze keer) weer de redding in nood.

Uiteindelijk konden we allen omstreeks 20.30u van onze spaghettisliertjes met overheerlijke bolognesesaus beginnen smikkelen. Ons kleine meisje had ondertussen al lang geen honger meer, natuurlijk, want die had zich al volgestouwd met kaasblokjes, chipjes, stukjes gehaktbal, frietsticks, en olijven. Die had al die pech natuurlijk voelen aankomen en rekening gehouden met het worst-case-scenario (stel dat ik hier straks helemaal niks meer te eten krijg!). Gelukkig is de hond bij dit alles betrekkelijk rustig gebleven. Want je weet wat ze zeggen van honden en het voelen aankomen van vreselijke gebeurtenissen.

Jammergenoeg konden we vandaag ook niet op zusje haar nieuwe relatie toosten, want dat hadden we haar allemaal echt zo graag gegund. Die was afgelopen nog voor ze goed en wel begonnen was. De man, F genaamd, had zich blijkbaar nog niet genoeg emotioneel losgemaakt van zijn ex. Met alle gevolgen van dien, zoals het feit dat hij een schitterende vrouw als mijn zus laat schieten (Hoe dom kun je zijn?!) Zij,  die maar wat graag haar hartje openstelt voor een vent die haar een beetje verdient. We hopen allemaal dat zo'n man ooit eens nederdaalt aan een parachute onder haar balkon, haar een prachtige serenade brengt en haar voor de rest van zijn én haar leven nooit meer loslaat.

Maar dan zullen we toch eerst een uitdrijver van kwelgeesten en andere ongeluksbrengers voor haar op de kop moeten tikken.

22:39 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-08-06

Gehecht

Vannacht voor het eerst gemerkt hoe ontzettend verbonden ik me al voel met dat kleine wezentje in mijn (nog maar) vijfmaandenbuik.

Ik heb het aan den lijven ondervonden in mijn droom (lees nachtmerrie):

Ik ging op controle bij de dokter en werd daar halsoverkop overmeesterd voor een bijzonder inwendig onderzoek (via mijn navel) Er was iets mis, er was echt iets vreselijk mis met mijn kleintje, het kon niet anders. Ik werd zenuwachtig, bang, hysterich en tenslotte moest de vrouw van de dokter mij in bedwang komen houden. Ik wilde maar weten wat er scheelde, maar de dokter zei geen woord, hij handelde alleen snel en medisch correct, zei hij, ik moest me niet teveel vragen stellen en me rustig houden...

Hevig snikkend en naar adem happend werd ik wakker, en besefte stilaan dat ik een akelige droom had gehad. Mijn armen lagen omstrengeld om mijn buik, angstvallig op zoek naar het minste spoortje van leven van mijn kleintje. En ik voelde niks, niks, helemaal niks.... een kwartier, een half uur, een uur... heb ik zo gelegen, met de tranen die maar over mijn wangen bleven rollen. Ik droomde niet meer maar mijn emoties waren zo overweldigingd reëel. Het enige dat alsmaar door me heen ging was 'ik wil jou niet verliezen, kleintje, mijn lieve kleintje...

Na vannacht voel ik me precies duizende malen meer gehecht aan dat wezentje. En er gaat geen schopje, kriebeltje of duwtje meer voorbij zonder dat ik een gevoel van dankbaarheid ervaar.

 

22:45 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-08-06

 Ons kleine meisje aan zee...

 

Vorige zondag was het dan zover, 1 week aan zee met bomma en bompa. Met vrienden van bomma en bompa, met medehotelgasten van bomma en bompa, met de volledige en onverstoorde aandacht van bomma en bompa. En natuurlijk ook met  koffers vol kleren (aan de zee kan het weer alles doen) , zakken vol boekjes, speelgoed, schepjes en emmertjes, en natuurlijk haar fietsje, een buggy...maaaaaar zonder mammie en zonder pappie.

Waarschijnlijk erger voor mammie en pappie dan voor het zeekindje.

Uiteindelijk viel de week nog mee voor de mammie en de pappie. Natuurlijk, je mist het lieve zachte hoofdje dat je 's morgens, pas uit bed, tegen je neus drukt en kust, kust, kust...(omdat je het nu eenmaal niet kan opeten) Aan het ontbijt zit er geen taterend en zingend peutertje dat je dag alvast een beetje kleur geeft door "co-co-colaaaaie" te zeggen, als je vraagt wat ze op haar boke wil, en 's avonds zit er geen warm gepyamaa-t en naar zwitsal en lauwe  melk ruikend wezentje tussen ons in op de zetel smakelijk aan haar flesje te lurken.

Nee, ze zit aan zee. Het regent daar en het stormt er zelfs, maar ze verveelt zich niet. Natuurlijk niet, want ze is het middelpunt en daar geniet ze van. En als er geen zon, zee en strand kan zijn, dan zijn er altijd nog de 1-euro vretende schommelpaardjes die her en der verspreid staan door de winkelstraat. 

Bij mammie en pappie is het rustiger, alles gaat trager en kalmer, en het was al lang geleden dat ze nog eens kreeftjes zijn gaan eten, naar de film zijn geweest en eens echt ongestoord met elkaar hebben kunnen praten...

 

22:12 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-08-06

2 minuten in de file

File mogelijk (op 4 km van Lummen)... FILE, (op 2 km van Lummen), ...inderdaad file dus, pffffffff...

De auto voor ons komt ineens razendsnel achteruit gereden, zo lijkt het wel, REMMEN! Ik druk op de 4 knipperlichten, in de veronderstelling dat mijn bestuurder misschien nog niet weet waar die knop zit. En dan opneens... een ongelooflijke KLAP ...

"Oh mijn god, kettingbotsing, nu zijn wij aan de beurt", is het eerste dat door je heen gaat op zo'n moment. In 1 seconde gebeurt het volgende: in paniek kijk ik naar mijn geliefde bestuurder, ik heb waarschijnlijk een blik die mijn gevoel op dat moment hopeloos verraadt: is dit de laatste keer, slik,...ons kleine meisje...? 

Maar we voelen niks meer, horen niks meer, kijken achter ons, links van ons. Een witte bestelwagen rijdt verdwaasd over het linkerrijvak gevolgd door een vooruitschuivende zwarte BMW met een moterkap die meer op een accordeon lijkt dan.. tja...

Mijn geliefde bestuurder manoevreert naar de pechstrook, en ik hoor en zie vannalles in mijn hoofd: flitsen van bebloede hoofden die tegen het stuur aangekwakt liggen, stemmen die zeggen "doe iets, jij hebt een EHBO diploma" (maar het enige wat ik daarvan heb onthouden is dat je zo snel mogelijk de hulpdiensten moet verwittigen)

"Neen", zeg ik tegen die stem in mijn hoofd: "ik ga nu niet over die autostrade lopen om te kijken wat er aan de hand is, ik blijf gewoon zitten en bel de polite. Dat is wat ik ga doen, NU!

"Waar is GODverdomme mijn gsm!", hoor ik mezelf roepen. Alsof hij gehoor geeft aan mijn adrenaline- gevloek zie ik hem ineens liggen op de bodem van mijn veel te diepe handtas. Ik druk 1-0-1 (geen fout maken), tijdens de beltonen ga ik in mijn gedachten na wat ik allemaal moet zeggen, kijk ik nog eens naar de zwarte -accordeon- BMW en ik zie de in mijn gedachten zwaar gewonde man uitstappen en hevige gebaren maken naar de bestuurder van de witte bestelwagen die eveneens uitgestapt is. Hij is boos, heel boos, 'overstuur' zoals dat heet...

De hulpman aan de andere kant neemt op... hééél snel zeg ik Wat , Waar en Hoe en dat er blijkbaar alleen blikschade is. Te snel blijkbaar, de hulpman vraag om het nog eens te herhalen, vraagt vanwaar we komen (Antwerpen, Hasselt, Lummen, verkeerswisselaar: in de juiste volgorde zeggen!) Oef hij snapt het plaatje.

Ik hoor mezelf zeggen dat ik het heb zien gebeuren, maar ik verwissel zien met horen, denk ik achteraf. Ik heb eigenlijk geen ene zier gezien van het ongeval, maar het lijkt alsof ik het zelf heb doorgemaakt...

Ik vraag nog of we moeten blijven wachten, neen blijkbaar niet, de hulpman vraagt nog mijn naam (die weer niet verstaan word) en mijn adres. We leggen in...

De Liefde zegt dat hij ook niks gezien heeft, maar wel vermoedens, maar daar zullen ze wel niks mee kunnen, met getuigen die vermoedens hebben...

Brrrr... Dit was akelig...

07:58 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-08-06

Verleden - Heden - Toekomst

 

Verleden

In december 1975, kreeg een lief Limburgs koppel een "bijna Kerstekindje". Daarna kreeg dat "bijna Kerstekindje" nog een zusje en een broertje, het was te nemen of te laten

Een onbezorgde jeugd in een lieflijk Limbugs dorpje, tussen Maastricht, Genk en Tongeren...

Studies in het verre en drukke Brussel,.. de wereld ging verder open... en De Liefde openbaarde zich aan mij in het lichaam van een 20 jarige student ingenieur architect (op een 25 vaten-TD)... Hij verdween niet meer uit het zicht.

Werken, wonen, plezier en vrienden in Antwerpen...deze stad werd als de binnenkant van mijn handtas: er valt altijd wel iets nieuws in te ontdekken, of je vindt dingen terug met een lang vervlogen verleden...

We kopen een huis, willen er ons levenswerk van maken, maar lopen daardoor even onszelf voorbij...

Na een tijdje beseffen we dat een huis alleen maar een hoop bakstenen is, niet meer of niet minder. Een baksteen kan geen Liefde geven en...

...wat niemand na 10 jaar nog had verwacht gebeurde toch: een nieuw leventje kondigt zich aan ... in de buik van een toekomstige mammie, in het hart van De Liefde die pappie zal worden...zo welkom was ons kleine meisje... bij iedereen in Antwerpen, Limburg,  en verre omstreken...

26 augustus 2004: een nieuw Maagdje werd geboren, ons kleine meisje, De Liefde heeft zich van toen af aan  opgesplitst in 2...

Ons kleine meisje springt moeiteloos van zuigeling naar papbaby naar dreumes naar peuter... rollen, zitten, kruipen, stapppen, babbelen, het gaat allemaal hypersnel, we kunnen het nauwelijks volgen... Een rollercoaster die al 2 jaar duurt.

 

Heden

De Liefde zal zich nogmaals opsplitsen... De Liefdevolle Drievuldigheid... ditmaal in december... een nieuw klein (bijna) Kerstekindje, misschien? Maar nog even wachten, nog 5 maanden groeien en ontwikkelen... hopen en voorstellen...verwachten en plannen...voelen en genieten...

Intussen ook werken, werken met mensen die een delicate evenwichtsoefening doen op hun levensdraad, proberen om er niet af te vallen, houvast zoeken bij anderen, bij mij, of bij één van mijn lieve collega's... 

Contact maken met het verlies en het verdriet dat mensen treft ...

 ... soms besmettelijk, soms bevrijdend, soms uitputtend, soms hoopgevend, soms zo mooi en intens... elke dag zo anders...

 

Toekomst

Doorwandelen, zo nu en dan stilstaan om uit te rusten, plannen maken,...soms hele kleintjes, soms iets grotere (zoals toch maar verder verbouwen aan ons huis), vallen en weer opstaan, geven wat Mijn Liefdes nodig hebben zonder mezelf te verliezen, verdergaan, nieuwe wegen bewandelen, stukjes terug oppikken die ik onderweg heb laten vallen...

 

 

22:07 Gepost door crashtestmommy in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |